RELACJE w 2.0

Petter Bergerud
Frode Ljøkjell
Mette L’orange
Charles Michalsen

otwarcie> 1 kwietnia 2011, godz. 18.00.
wystawa czynna do 8 kwietnia, codziennie, oprócz sobót i niedziel
w godz. 12-18.















Wystawa jest częścią polsko-norweskiego projektu Czysta sztuka – Pure Art, realizowanego przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i Narodową Akademię Sztuk Pięknych w Bergen w okresie od marca 2010 do października 2011 roku i współfinansowanego ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego.























































Petter Bergerud, ur. 1957; z wykształcenia architekt, od 2004 roku pracuje w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen na Wydziale Wzornictwa. Autor, wraz ze studentami, licznych eksperymentalnych konstrukcji drewnianych.

Frode Ljøkjell, ur. 1975; ukończył studia w dziedzinie projektowania mebli i projektowania przestrzennego w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen; obecnie pracownik naukowy na macierzystej uczelni. Wiele lat zajmował się rzeźbą i konstrukcjami w drewnie. Obecnie pracuje nad projektem, którego tematem są zbudowane z namiotów obozy uchodźców.

Mette L’orange, ur. 1951; ukończyła studia w Wyższej Szkole Architektury w Oslo, studiowała również w Norweskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych. Przez wiele lat pracowała w zawodzie architekta; w latach 1990-2005 kierowała Instytutem Sztuki Przestrzennej w Oslo; od 2008 roku profesor Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen. Autorka książki Kolory w architekturze, 2008.

Charles Michalsen, ur. 1954; wykształcenie: Narodowa Akademia Sztuk Pięknych w Bergen (ceramika), Akademia Sztuk Pięknych w Trondheim (rzeźba), Akademia Sztuk Pięknych w Helsinkach (rzeźba).
Konkursy i nagrody: zwycięzca zamkniętego konkursu Dekoracja artystyczna, gmina Tokke (Norwegia), 1998; drugie miejsce w Międzynarodowym Konkursie Rzeźby, Moskwa (Rosja), 1995; Nagroda im. Rolfa Nescha (Norwegia), 1992; brązowy medal (rzeźba), Międzynarodowy Komitet Olimpijski, Calgary (Kanada), 1988.

STEFAN PARUCH w 2.0

Zapraszamy na otwarcie wystawy
STEFANA PARUCHA pt:
FLAGI

otwarcie > wtorek 15.03.2011 godz.18
galeria 2.0
ostatnie piętro Pałacu Raczyńskich
( Rektorat ASP w Warszawie )
ul. Krakowskie Przedmieście 5

wystawa czynna: od śr. 16.03 do wt. 29.03
otwarta pon.-pt. w godz 12-17















































fot.Stefan Paruch,
publikujemy dzieki uprzejmości autora

Gry językowe Stefana Parucha
Najbardziej znane obrazy Stefana Parucha z ostatnich lat to obrazy inspirowane kartografią. Charakterystyczne ujęcia prezentujące fragmenty map. Paruch sięgnął po system oznaczeń graficznych stosowany dla określania terenów leśnych, wyżyn, terenów zabudowanych, kategorii dróg, siedlisk przyrodniczych wydobywając jego możliwości malarskie. Malując wybrane miejsca na mapie, manipulując mapą Paruch pokazał jej plastyczność i podwójność. Bo mapa to zarazem abstrakcyjny obraz i informacyjna rzeczowość. Wcześniej artysta inspirował się ilustracjami do podręczników Przysposobienia Obronnego wydawanych we wczesnych latach 90-tych i okresie PRL. Tak wyglądał dyplom artysty, pt: „Lekcja przysposobienia obronnego”, obroniony w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w 2002 roku. Na tym etapie Parucha fascynowały schematy, rysunki informacyjne, plansze poglądowe, tablice ostrzegawcze, tablice bhp, schematy działania maszyn. Malarz potrafił korzystać z ich dziwności, patrzeć na nie w sposób oderwany od warstwy informacyjnej. Widzieć potencjał możliwości wyrazu tkwiący w rysunku poglądowym, z natury służebnym i nieartystycznym. Zamieniać go w obraz. Stefan Paruch obok malarstwa zajmuje się filmem animowanym. Wraz z Justyną Kościelną tworzy koparuchy ( nazwa autorów ) : groteskowe i dowcipne filmy
( cześć z nich można obejrzeć na portalu youtube np. : http://www.youtube.com/watch?v=su_iOmNd_0M&feature=related ).
Prowadzi także bloga http://okoparucha.blogspot.com.
Wystawa Flagi przygotowana w galerii 2.0 to złożony pokaz łączący instalację malarską, video i dzwięk. Paruch kontynuuje swoje zainteresowania i bierze na warsztat kolejne jezyki i systemy symboliczne: okrętowy kod flagowy, alfabet Morse’a, alfabet semaforowy, język Braille’a. Zaprezentuje instalację składającą się z 26 obrazów przedstawiających litery zakodowane w alfabecie flagowym układające się w hasło-pytanie: Kto to k...a jest artysta wizualny? To samo pytanie, stawiane przez autora, powtórzy się w animacji zdjęć, zakodowane w alfabecie semaforowym. Wszystko dopełni sygnał Morse'a o tej samej treści.
Okrętowy kod flagowy jest bardzo atrakcyjny wizualnie. Poszczególne flagi to piękne geometryczne obrazy o czystych podziałach na pasy poziome, skośne, pionowe. Kompozycje w intensywnych, czystych kolorach podstawowych: czerwieni, żółci, błękicie oraz bieli i czerni. We flagach użyto figur geometrycznych: kół, trójkątów, prostokątów oraz znaków krzyża nawiązujących układem do krzyża św. Andrzeja i św. Patryka. Stefan Paruch przemalował te flagi i zamienił w obrazy. Malarz podejmuje grę z widzem, której napięcie oscyluje wokół problemu czytania obrazu. Jeśli widz obejrzy obrazy w sposób czysto estetyczny zobaczy dobre abstrakcje i wideo prezentujące autora machającego flagami. Usłyszy też dźwięk, który nie znając alfabetu Morse’a, odbierze wrażeniowo. Jeśli zada sobie trud odczytania kodu flagowego estetyczne z pozoru obrazy przekształcą się w komunikat. Podobnie w wypadku odczytania pozostałych kodów w warstwie dźwiękowej i obrazie ruchomym. A komunikat będzie pytaniem z brzydkim słowem: Kto to k...a jest artysta wizualny? Nie jest to typowe wykorzystanie kodu flagowego w którym przekazuje się raczej konkretne informacje. Czy pytanie stawiane przez autora jest retoryczne? Czy jest kpiną z publiczności i krytyki? Żartem z abstrakcji czy może głosem rozpaczy? Pozostawmy to interpretacjom widzów. Warto natomiast zauważyć, że ta praca odnosi się w sposób jawny do problemu języka abstrakcji malarskiej. Systemowość i językowość abstrakcji zostaje tu jednak sprowadzona do bardzo prozaicznego poziomu i służy wyłącznie wyrażeniu ironicznej wątpliwości. Autor odnosi swoją prace do klasycznej triady Josepha Koshuta „ Jedno i trzy krzesła” i mówi, że jest ona wypowiedzią o kondycji malarstwa.
Poza instalacją Flagi w 2.0 pokażemy prace video pt: Solaris. W tej pracy Sygnał morse'a zsynchronizowany jest z obrazem światła projektowanego przez tradycyjny rzutnik do slajdów. W jezyku morse'a zakodowana jest definicja podmorskiej wojskowej sondy o nazwie Solaris z lat 60-tych wzięta z encyklopedii wojskowej z tamtych czasów
Video Solaris jest również nawiązaniem do filmu J. Robakowskiego Test 2 oraz książki S. Lema.
Jako żartobliwe dopełnienie całości pokazu Stefana Parucha dołączona bedzie instalacja-napis o treści Paintig zapisana alfabetem Braille'a, wykonana ze styroduru.

Stefan Paruch (ur. 1978)
W latach 1997-2002 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w l. 1998-2000 studiował w Gościnnej Pracowni prof. Leona Tarasewicza. Dyplom „Lekcja przysposobienia obronnego” obronił w 2002 w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego. W latach 2003 - 2006 studiował w Wyższym Studium Montażu w PWSFTViT w Łodzi. Wraz z grupą artystów współtworzy pracownie przy ulicy 11 Listopada na warszawskiej Pradze. Maluje, rysuje, animuje. Obecnie pracuje jako adiunkt w Instytucie Edukacji Artystycznej w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Prowadzi zajęcia z przedmiotów: multimedia oraz kształcenie w zakresie intermediów.
Jest autorem montażu do kilku filmów dokumentalnych. Jako montażysta współpracuję również z Mistrzowską Szkołą Reżyserii Andrzeja Wajdy.

UPGRADE!warsaw w 2.0 Zapraszamy na wystawę “panGenerator”

panGenerator w składzie: Krzysztof Goliński, Krzysztof Cybulski, Jakub Koźniewski, Piotrek Barszczewski.

Otwarcie wystawy 01.03.2011 o godzinie 19.00

panGenerator atakuje lumenami i decybelami progresywną Galerię 2.0!
Barokowe formy vs układy scalone, nieprzyzwoita ilość kabli, płótno vs LED'y, cymbałki samogrające i samoświecące, dokumentacja z inwazji brylantów na centrum Warszawy i jeszcze kilka form algorytmicznych laserem ciętych...

projekty:
404, 1.461501637330903e+48, operacja brylant, jinglow, sierpiński, voronoi...

panGenerator
panGenerator to interdyscyplinarna, nowomedialna grupa artystyczna, założona po elitarnych warsztatach Medialab w Chrzelicach 2010. Za cel stawia sobie łączenie designu i ekspresji artystycznej z nowymi technologiami, działanie na styku wielu dziedziń i kooperację z przedstawicielami zróżnicowanych środowisk - inżynierów, projektantów mody, muzyków, programistów etc. Poza działalnością projektową chcemy też brać aktywny udział w edukacji na polu wykorzystania nowych technologii w kreacji artystycznej i projektowaniu. Działamy w duchu creative commons i opensource.

Podziękowania dla WEF

Wystawa będzie czynna w godzinach 13.00-18.00, do dnia 11.03.2011(w weekendy galeria jest zamknięta)

AUGMENTED REALITY / RZECZYWISTOŚĆ ROZSZERZONA

Galeria 2.0 zaprasza na wykład:

28.02.2011
godz. 18.00

Rzeczywistość rozszerzona. Nowe technologie umożliwiają tworzenie nowych interfejsów. Aplikacje stosujące wzbogaconą rzeczywistość wznoszą się na zupełnie nowy poziom. Otwierają przed ludźmi dotychczas niespotykane możliwości w zakresie interakcji z oprogramowaniem.

AR wkracza powoli w sferę sztuki.


Na wykładzie zaprezentowane będą rozwiązania z zakresu rzeczywistości wzbogaconej. Jakie narzędzia mogą się przydać artystom? Co mogą zaoferować one widzowi? Augmented Reality to nie przestrzeń płaska 2D, to już nawet nie 3D, percepcja widza wkracza na zupełnie nowe obszary.

Jesteście gotowi?

Prowadzący:

Lech Błażejewski, prezes spółki Expectar, absolwent Katedry Robotyki i Systemów Wieloagentowych Polsko-Japońskiej Szkoły Technik Komputerowych.Stypendysta Monbukagakusho na Uniwersytecie Ibaraki w Japonii. W branży technologii informatycznych pracuje od 10 lat. Bogate doświadczenie zawodowe związane z tworzeniem architektury IT, inżynierią oprogramowania w tym robotyką oraz technologiami związanymi z Augmented Reality. W swojej dotychczasowej karierze zawodowej zajmował się zarówno prowadzeniem badań w sferze biznesowej, jak też zarządzaniem projektami o charakterze naukowo-badawczym, współpracując z wiodącymi firmami na rynku teleinformatycznym.

Marcin Wichrowski, jest absolwentem i pracownikiem Katedry Multimediów Polsko - Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych. Prowadzi zajęcia na Wydziale Informatyki oraz Wydziale Sztuki Nowych Mediów związane z grafiką, authoringiem multimediów, e-learningiem oraz użytecznością. Współorganizator Seminarium naukowego “Interfejs Użytkownika - Kansei w Praktyce”, poruszającego tematy użyteczności, ergonomii, a także funkcjonalności interfejsu użytkownika oraz wdrażania metod projektowania zorientowanego na użytkownika (UCD - User - Centered Design). Interesuje się również projektowaniem nowych form interakcji w interfejsach użytkownika oraz bada ich wpływ na użyteczność aplikacji i emocje odbiorców. Certyfikowany ekspert programów Adobe.

"Marina Abramović. Destrukcje" - wykład Natalii Kaliś cz.I

17 lutego godz: 18:00,
Galeria 2.0

Marina Abramović jest artystką której prace są równie fascynujące jak jej biografia. Wykład „Destrukcje” obejmie okres gdy mieszkała w Jugosławii i robiła swoje najbardziej wściekłe i radykalne performance. Gdy motorem jej sztuki był bunt i pragnienie wolności. Wykład „Konstrukcje” obejmie zaś czas gdy żyła i tworzyła w duecie z niemieckim artystą Ulayem i gdy jej sztuka ewoluowała w kierunku bycia narzędziem pozwalającym łączyć człowieka z „siłami boskimi”…


Uwaga! wykład w dwóch częściach!

I cz. - 17 lutego godz: 18:00 "Marina Abramović. Destrukcje"
II cz. - 17 marca godz: 18:00 "Marina Abramović. Konstrukcje"


Natalia Kaliś - absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, doktorantka w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie. Autorka wielu wykładów dotyczących sztuki współczesnej, współorganizatorka wystaw. Krytyczka pisząca m.in.: w Arteonie, Art&Business, Formacie, Exicie i Odrze.

UPGRADE!warsaw w 2.0

„Akcje, interwencje”

Krzysztof Żwirblis


Wystawa wybranych akcje z lat 2007 – 2010.
Otwarcie wystawy: czwartek, 13. 01. 2011, g. 18.00
Wystawę można oglądać codziennie od 14 - 28. 01. 2011, w godzinach 13.00 – 18.00, oprócz sobót i niedziel.

„Bezinteresowna przestrzeń miejska - ogród zimowy” 2007 r. (wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską).

Przeprowadzona w grudniu na Dworcu Warszawa Wschodnia w ramach festiwalu „Re:wizje”. W środku nieogrzewanej hali dworca znajdowała się wyspa z zielonej tropikalnej roślinności (palmy, sagowce, storczyki) oraz kawiarenka (ekspres i kawa z „Karmy”). W pobliżu prezentowany był na kilku planszach projekt „Bezinteresowna przestrzeń miejska”, opracowany wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską, polegający na zbudowaniu na środku placu Konstytucji zielonej wyspy-oranżerii. Użytkownicy dworca oraz publiczność festiwalowa zachęcani byli do wypowiedzi na temat projektu i jego znaczenia w humanizowaniu miejskiej tkanki. W 2008 r. podobna akcja, połączona z ekspozycją makiety i wydruków rozwiniętego projektu, została przeprowadzona na samym placu Konstytucji; relacja na http://bpmwarszawa.blox.pl/html



Film z akcji „Plon” – spotkania przy płaskorzeźbie Jerzego Jarnuszkiewicza w dn. 10.11.2010 r. na ul. Zwycięzców. Składała się ona z wystąpień na żywo autora, publiczności oraz społeczników chcących chronić kulturowy krajobraz Saskiej Kępy, w tym rozsypującą się płaskorzeźbę, żywego obrazu oraz projekcji slajdów z pracami J. Jarnuszkiewicza z lat 60.


Dwa filmy z akcji „Muzeum społeczne” przeprowadzonej na początku grudnia z finałem w dn. 11.12.2010 r. Było to wielodniowe działanie zaczynające się od nagrywania z mieszkańcami wywiadów, podczas których poznawałem krótkie historie mieszkańców Mariensztatu, ich pasje czy działania społeczne skojarzone często z jakimś przedmiotem np. pamiątką rodzinną czy kolekcją. Doprowadziło do powstania w trzech wspierających akcję miejscach (Kawiarnia „Ogrody”, sklep „Sowa”, pub „Pod baryłką”) ekspozycji składających się na owe muzeum. Podczas finału przedstawiliśmy także inne jego elementy: sztukę i architekturę dzielnicy (odpowiednio animowane). Finał składał się z projekcji na rynku filmu z wywiadami oraz spaceru, podczas którego można było obejrzeć ekspozycje i miejsca szczególne dzielnicy.

GROSPIERRE - spotkanie z artystą

Zapraszamy na spotkanie z Mikołajem Grospierre, fotografem,który zaprezentuje dokumentację swoich najnowszych prac.Po spotkaniu dyskusja.

WTOREK > 11.01.2011
godz.18

galeria 2.0
ostatnie piętro Pałacu Raczyńskich
( Rektorat ASP w Warszawie )
ul. Krakowskie Przedmieście 5


Nicolas Grospierre, Żory, widok instalacji
z Sainsbury Centre for Contemporary Art, Norwich, 2009.

Nicolas Grospierre, 2D > 3D, anamorficzna fototapeta, CSW ZUJ,
Warszawa 2007

Nicolas Grospierre, budynek Ciechu w Warszawie, tuż przed rozbiórką,
miejsce instalacji Szklana Pułapka.

Nicolas Grospierre, Szklana pułapka, widok instalacji, Warszawa 2010
fotografie opublikowane dzieki uprzejmości artysty

Nicolas Grospierre
Fotograf. Urodził się w 1975 roku w Genewie. Studiował nauki polityczne w Institut d'Etdes Politiques de Paris oraz London School of Economics ( MSc. in Russian and Post–Soviet Studies ). Od 1999 Mieszka w Warszawie.Zajmuje się klasyczną fotografią, instalacja fotograficzną, obiektem fotograficznym a także konceptualną stroną tego medium. W 2008 razem z Kobasem Laksą, Grzegorzem Piątkiem i Jarosławem Trybusiem otrzymał główną nagrodę (Złotego Lwa) na 11. Biennale Architektury w Wenecji za najlepszy pawilon narodowy: Hotel Polonia. Budynków życie po życiu.
Zainteresowany architekturą modernizmu; szczególnie architekturą państw dawnego bloku sowieckiego. Fotografował litewskie przystanki autobusowe (2003-2004). Obiektywnie dokumentował różne typy pochodzących z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych przystanków o geometrycznych kształtach, w których projektach widać echa eksperymentów awangardy. W 2005 roku wspólnie z Olgą Mokrzycką Grospierre sfotografował obóz dla radzieckich pionierów Artek na Krymie. Cykl Hydroklinika (2004) poświęcony jest sanatorium balneologicznemu w Druskiennikach na Litwie. Budynek zaprojektowali A.i R. Silinskas, zbudowany w latach 1976-81, zamknięty pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Ważny dla Grospierra pozostaje kontekst prezentacji jego prac. W projekcie Biblioteka (2006) wprowadził swe fotografie i oparte na wizualnej iluzji obiekty fotograficzne w przestrzeń rzeczywistej biblioteki i antykwariatu. Sprawiające wrażenie niekończących się ciągów pólek z książkami instalacje fotograficzne wprowadzały widzów w świat Borgesowskiej biblioteki Babel, poddając w wątpliwość pojmowanie biblioteki jako uniwersalnego archiwum, skończonego zbioru wiedzy człowieka.W 2007 roku wraz z Olgą Mokrzycką realizuje Mauzoleum fotoinstalację prezentowaną we wnętrzach trybuny honorowej pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. Ściany wnętrz zostały w całości zakryte fotografiami obsesyjnego muzeum trofeów myśliwskich z podziemnego pasażu w Tibilisi odkrytego przez autorów w trakcie jednej z podróży do dawnych republik radzeckich.
Jednym z nowszych projektów realizowanych w Warszawie była Szklana pułapka, instalacja prezentowana w budynku Ciechu na Woli ( przy ulicy Powązkowskiej ) więcej o tej realizacji: http://www.raster.art.pl/galeria/wystawy/2010/szklana_pulapka/szklana_pulapka.htm
Fotografie Mikołaja Grospierre były publikowane m.in. w magazynach Piktogram, Fluid, Fotopozytyw oraz w książkach (np. Warszawa w poszukiwaniu Centrum, wyd. Znak, Kraków 2005; The Wallpaper City Guide. Warsaw).

www.grospierre.art.pl