Galeria 2.0

ZUZANNA JANIN "SZTUKA DROGI. UVIA. BRAKUJĄCA BOHATERKA"

MADAME X
część I
Zuzanna Janin
Sztuka drogi. UVIA. Brakująca bohaterka
Miejsce: Galeria Salon Akademii (budynek rektoratu) - wejście od ul. Traugutta!!!
Kuratorka projektu: Justyna Wencel

Projekt plakatu: Marcin Chomicki

Na podstawie swojej twórczości rzeźbiarskiej i wideo (found footage) oraz wybranych pozycji z historii kina Zuzanna Janin zarysuje problem procesu tworzenia wizerunku bohaterek na "mapach" historii, kultury i sztuki, opowie o znaczeniu pojęcia UVIA, a także o wizualizowanej przez siebie sylwetce "brakującej bohaterki". Nowa "bohaterka drogi" to u Zuzanny Janin stale poszukująca, nieustająca wędrowniczka, której naturalnym miejscem przebywania są wszelkie środki lokomocji, procesy zmiany i przenikające się wizerunki. Jej niekończąca się podróż wiedzie poprzez przenikające się, zmienne krajobrazy, nieoczekiwane zderzenia motywów i przestrzeni oraz spotkania z fikcyjnymi i realnymi postaciami. Artystka pokaże fragmenty projektu Majka z filmu: epizod THE WALK (w którym sfilmowane zostało spotkanie Majki z wybitnym kuratorem Hansem Ulrichem Obristem) oraz epilog BURZA na podstawie ekranizacji Burzy W. Shakespeare'a, zrealizowany dla CANAL+.

ZUZANNA JANIN
Rzeźbiarka, autorka instalacji, wideoinstalacji, fotografii, akcji i działań performatywnych. Studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz w ramach stypendium w ECAV - Ecole Cantonale d'Art du Valais, Sierre (nowe media). Obecnie w trakcie pracy nad doktoratem na Wydziale Sztuki Mediów i Scenografii, ASP w Warszawie.

Brała udział m.in. w Biennale w Istambule (1992), Biennale w Sydney (1993), Sonsbeek’93 (1993), Biennale w Liverpool (1998), FOKUS Łódź Biennale (2010), a także w 54 Biennale Sztuki w Wenecji (2011).

Jej prace prezentowane były na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Kunstverein w Salzburgu (solo 1995), Museum of Contemporary Art w Chicago (1998), Kunsthalle w Bernie (1998), Galeria Zachęta w Warszawie (1995, solo 2001, 2003, 2004, 2005), Modernamuset w Sztokholmie (1999), Jeu de Pomme w Paryżu (2000), Ludwig Museum w Aaachen (1991), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (solo 1999, 2000, 2001, 2005, 2010), Israel Museum w Jerozolimie (2004), Hamburgerbanhof w Berlinie (1999, 2005), Kunstmuseum w Bernie (2006), Galeria Foksal (solo 1996, solo 1998, solo 2003), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (solo 2008), Muzeum Sztuki w Łodzi (2010), Haifa Museum of Art w Hajfie (2009), MAK w Wiedniu (2009), Miejska Galeria Arsenał w Poznaniu (2008, solo 2010), Temporary Gallery w Kolonii (solo 2010), Kunsthalle w Wiedniu (solo 2010), Medienturn w Graz (2010), Musée des Beaux-Arts de Calais (2010), MOCAK w Krakowie (2012), Królikarnia/ Muzeum Narodowe w Warszawie (2012).
Stypendystka m.in. MKiS w Warszawie, KulturKontakt w Wiedniu, ProHelvetia w Zurichu, Pollock-Krasner w Nowym Jorku oraz MKiDN.
Prace Janin znajdują się w wielu kolekcjach publicznych i prywatnych, m.in. w Polsce, Niemczech, Włoszech, Francji, Belgii, Austrii, Holandii, Słowenii, na Węgrzech, w Stanach Zjednoczonych, Japonii i Wielkiej Brytanii.

Cały problem polega bowiem na tym - jak powiada Baudrillard - by na skraju nicości, nicość tę zmaterializować, na skraju pustki nakreślić jej filigran, na skraju niezróżnicowania zagrać zgodnie z sekretnymi jego regułami.

Głównym motywem jej prac jest wizualizacja nieuchwytnego stanu “pomiędzy”. Zajmuje się tematyką miejsca (przestrzenne instalacje Pokrowce), pamięci (projekt Moja pamięć) i czasu (nakładane fotografie z serii Idź za mną, zmień mnie, już czas, wideo Pomiędzy). Jest autorką “rysowanych w przestrzeni” rzeźb z drutu i waty cukrowej (rzeźby Słodka dziewczyna, Słodki chłopak) oraz słynnej wideoinstalacji Walka/ ILoveYouToo, w której walczy na ringu w sfingowanej walce z zawodowym bokserem. W 2003 roku stworzyła głośny projekt Widziałam swoją śmierć, polegający na symulacji społecznej nieobecności: niebytu samej artystki. Projekt w edycjach i wersjach znajduje się obecnie w kolekcjach w Niemczech, Włoszech, Austrii i Polsce. Jest twórczynią fikcyjnej telewizji o sztuce studio_telewiZyJne: prowadzi Art_Talk_Show z ludźmi sztuki.

W 2009 roku stworzyła ALL THAT MUSIC!, symultaniczną dźwiękową instalację 6 projekcji wideo HD, o młodości, pasji i muzyce rockowej. W latach 2009-2012 zrealizowała projekt pierwszego art serialu wideo w technice found footage (8 odcinków i pilot Tomasza Kozaka) pt. Majka z filmu (Szaleństwo Majki Skowron) na podstawie kultowego serialu TVP dla młodzieży z lat 70., pokazanego jako symultaniczna instalacja wideo 9 epizodów. Projekt, którego bohaterką jest błąkająca się po kulturze i historii nastoletnia dziewczyna Majka, utożsamiająca jednocześnie prywatną jak i kolektywną historię pokolenia urodzonego w świecie podzielonym przez komunistyczny terror i ograniczenia, pokazywany był m.in. na wystawie indywidualnej Janin w Kunsthalle w Wiedniu (2010), w Muzeum Narodowym w Krakowie (2010), w Centrum Sztuki Łaźnia w Gdańsku (2011), T.THING w Nowym Jorku, a także w MOMENTUM Galerie w Berlinie i Hoffmann Sammlung w Berlinie, oraz na wystawach grupowych, m.in. w no.w.here w Londynie, Kunstverein Medienturn w Graz (2010) oraz na Memory Box/ Romanian Cultural Resolution w prezentacji Rumunii na 54 Biennale Sztuki w Wenecji.
Artystka reprezentowana przez Galerię lokal_30 w Warszawie od 2005 roku.

www.zuzannajanin.blogspot.com
www.lokal30.pl/zuzanna_janin
www.zuzannajanin.natemat.pl

MADAME X

Galeria 2.0 organizuje cykl wykładów i spotkań „Madame X”,
w ramach którego zaproszone do współpracy artystki i badaczki kultury przedstawiają kobiety w sztuce oraz sztukę kobiet.

Patronką spotkań jest Madame X – Absolutna Władczyni (bohaterka filmu Ulrike Ottinger), która wzywa inne kobiety do podjęcia dalekiej podróży i ucieczki od znanego im życia.

Chiński Orlando – stop – do wszystkich kobiet – stop – proponuję świat – stop – pełen złota – stop – miłości – stop – morskich przygód – stop – zgłoś się na Chińskiego Orlando – stop

Będziemy przyglądać się strategiom mówienia o tożsamości w sztukach wizualnych i zamianach ról. Zastanawiać się dlaczego rzeczywistości odpowiada meander i mozaika raczej niż linearna narracja. Kwestionować konwencje kinowe. Pytać po co metamorfoza i maskarada. Odczytywać wzory tożsamości kobiecych w obrazach filmowych i nie tylko. Być razem. Rozmawiać.

Pierwszym gościem będzie Zuzanna Janin. Kuratorką projektu - Justyna Wencel.
Więcej szczegółów... już wkrótce!

Zapraszamy!

FOTORELACJA Z WYSTAWY PAWŁA MYSERY

MYSERA. PRZEKĄTNA. INAUGURACJA

Paweł Mysera. Już w piątek o 17.30.

PAWEŁ MYSERA "PRZEKĄTNA - INNE STANY SKUPIENIA"

Galeria 2.0 gorąco zaprasza na pierwsze powakacyjne wydarzenie, jakim jest wystawa Pawła Mysery. Już w przyszły piątek, 5 października 2012, o godz. 17.30 odbędzie się wernisaż. Przybywajcie!
Kuratorka wystawy: Justyna Wencel

PRZEKĄTNA - INNE STANY SKUPIENIA

„Henio był już po nieudanych próbach...” „Wywieźliśmy go z Jerzym na wieś...” „Myśmy z Jerzym pilnowali Henia...” „To była chwila nieuwagi...” „Zaczęliśmy szukać w lesie...” „Był tam taki pies. Wyczuł trop...” „Przeczuwałem najgorsze...” „Jerzy był wtedy już po zawale. Nie chciałem tego dnia stracić dwóch bliskich mi osób. Rozdzieliłem nas. Jerzego posłałem w prawo – już wiedziałem, że nie znajdzie tam Henia...” „Ja poszedłem za psem...” „Zobaczyłem Henia ...” „Tobie opowiadam. Ty zrozumiesz.”

Powyższe słowa profesora Aleksandra Jackowskiego – przyjaciela Henryka Morela i Jerzego Jarnuszkiewicza – są wstrząsającą relacją wydarzeń, jakie miały miejsce 11 lipca 1968 roku w Cimochowiźnie. Wspomnienie o Morelu bezwiednie wywołałem u Jackowskiego rozmową na temat mojej pracy pt. Wyjście bezpieczeństwa, w której poruszyłem problem samounicestwienia. Drżący głos Jackowskiego wykrzykiwał pourywane frazy. Jego oczy zdawały się widzieć zatarte przez czas obrazy przeszłości. Nastąpiła burza emocji, po której padły słowa: "Tobie opowiadam. Ty zrozumiesz." Było to w 2005 roku w Domu Polonii w Warszawie, gdzie profesor – stały bywalec tamtejszej kawiarni – przyjmował gości przy „swoim” stoliku . Nie wiedziałem, że Morel i Jackowski byli przyjaciółmi. Nie znałem ich wspólnej historii, zwłaszcza tej ostatniej.

Tobie opowiadam. Ty zrozumiesz. Być może taki tytuł powinna nosić praca pokazywana w ramach wystawy Przekątna – inne stany skupienia w warszawskiej Galerii 2.0. Być może słowa te są jedynym pretekstem powstania tej pracy, a zarazem jej wyjaśnieniem. Wspomnienie Jackowskiego niesie ze sobą ciężar odpowiedzialności za wyznanie. Wspomnienie otwiera ranę. Rana jątrzy.

Temat wraca. W swych powrotach jest natrętny. Nie daje wytchnienia. Przykryty innymi, ciągle wyłania się na powierzchnię.

„Wy jesteście solą ziemi” powiedział mędrzec. „Wy” – czyli kto? Wybrani? Naznaczeni? Czym jest ta bolesna stygmatyzacja i czemu ma służyć w boskim porządku świata, skoro nic rzekomo nie zdarza się po nic, jak choćby pocałunek Judasza i jego okrutny koniec? Nierozstrzygalność zagadnień zamkniętych w powyższych pytaniach określa tabu i nie daje spokoju. Ten brak spokoju mam na „usprawiedliwienie” swoich poczynań w obszarze sztuki, począwszy od pracy Wyjście bezpieczeństwa, przez Przypadek Mirka J., po Przekątną. Ta ostatnia oscyluje między dwoma punktami. Jednym z nich jest dla mnie postać Henryka Morela. Drugi jest mi nieznany, niewyjaśniony, ruchomy. Być może jest nim obszar sztuki.

Przekątna o jednym stałym punkcie jest wspomnieniem. Ile spustoszeń, ile niczym niewypełnionych wyrw sprawiła ta jedna, ostatnia – bo "udana" – próba Morela?

Miejsce wystawy nie jest przypadkowe. Tuż za zamkniętymi drzwiami ostatniego pomieszczenia galerii znajduje się muzeum warszawskiej ASP, w którego zbiorach można odnaleźć ofiarowaną przez profesora Jackowskiego rzeźbę Henryka Morela. Ukryty za drzwiami muzealnymi przedmiot – w tym wypadku uznane dzieło sztuki – jest wielkim nieobecnym. Eksponat z raz nadanym numerem ewidencyjnym przyjmuje kolejne "imię", które dla niewtajemniczonych jest niczym nieznaczącym zlepkiem cyfr. Numer ewidencyjny rzeźby Morela jest jedynym śladem jej obecności na wystawie.

Cała reszta stara się być próbą uchwycenia kolejnego stanu skupienia, o który dopomina się wspomnienie. "Tobie opowiadam. Ty zrozumiesz."
Paweł Mysera

PAWEŁ MYSERA
Ukończył Wydział Rzeźby na ASP w Warszawie w 2005. Dyplom w Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. Od 2005 asystent w pracowni Rzeźby w Architekturze prowadzonej przez adi. II st. Romualda Woźniaka na ASP w Warszawie. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2012 roku.

Twórczość Mysery to zapis efemerycznych zjawisk natury i działalności człowieka. Często dotyka niewidocznych, ukrytych przestrzeni odnoszących się do natury ludzkiej uwikłanej w życie. Zbudowany na symbolicznych przekazach, sens jego prac nie jest dany wprost. W swoim najnowszym projekcie, jak i wcześniejszych realizacjach, artysta odwołuje się do kruchości ludzkiej egzystencji, w tym problemu samounicestwienia.

WYSTAWY ZBIOROWE
Nikt znikąd, galeria Tak, Poznań (2011)
Nieznośny efekt WOW, Galeria IM, Żyrardów (2011)
Fala letnich upałów, Salon Akademii, Pałac Czapskich, Warszawa (2011)
Tangram – rodzaj męski, galeria Tak, Poznań (2009)
Nie o-biekty, (Nad)użycia ciała w kulturze, Stacja Pomp, Toruń (2009)
Przeprowadzka, Galeria Klimy Bocheńskiej, Warszawa (2006)
(0-22), wystawa koła naukowego Kwadrat, ASP, Poznań (2006)
Moja rzeczywistość, wystawa rysunku studentów prof. Zofii Glazer, galeria młodych twórców,
Łazienkowska, Warszawa (2006)
Transmisje 2, Statliche Akademie der Bildende Kunste, Stuttgart (2004)
Rzeźbiarze fotografują, Królikarnia, Warszawa (2004)
Wystawa rzeźby, Aula ASP, Warszawa (2003)

WYSTAWY INDYWIDUALNE
Przypadek Mirka J., Galeria a.r.t. Jacka Markiewicza, Płock (2009)
Wyjście bezpieczeństwa, Wydział Rzeźby, ASP, Warszawa (2005)
Wystawa rysunku, Wydział Rzeźby, ASP, Warszawa (2003)

POWRÓT Z WAKACJI. ZAPOWIEDZI

Galeria 2.0 zaprasza dawnych i nowych przyjaciół do wspólnego eksplorowania sztuki nowych mediów. Na mapie naszych działań oznaczyliśmy miejsca i trasy spoza oficjalnej, zinstytucjonalizowanej rzeczywistości. Pociągają nas poszukiwania pozamainstreamowe. Na przekór wielu tendencjom i zwyczajom - wciąż nas interesuje twórcza ekspresja, a nie koncept, a na pierwszym miejscu jest u nas artysta, nie kurator. Łącząc spotkania i współpracę z niebanalnymi osobowościami, chcielibyśmy przybliżać Wam zarówno indywidualne historie, jak też zjawiska w interesującym nas obszarze sztuki współczesnej. Zależy nam, by skupiać się na teraźniejszości, ale nie odcinać się od dziedzictwa istotnego dla rozwoju każdego artysty. Ze względu na obciążający kontekst - nieustannie odświeżać i weryfikować skojarzenia z akademizmami, bądź akademickością. Wpuścić trochę świeżego powietrza, zapraszając także artystów z Lublina, Łodzi, Poznania czy Krakowa. Stworzyć - a raczej współtworzyć - miejsce spotkań. Dla Was.
Od października ruszamy z wystawami, wykładami i spotkaniami. W tym - z nowym cyklem wykładów "MadameX" przedstawiających obecność kobiet w sztukach wizualnych z perspektywy feministycznej.
Jeszcze w tym roku naszym gościem będzie Mikołaj Iwański - wnikliwy badacz rynku sztuki w Polsce.
Działalność Galerii rozpoczynamy wraz z inauguracją roku akademickiego na ASP - 5 października - wystawą Pawła Mysery, o której więcej szczegółów... już wkrótce.
Bądźcie z nami :)