UPGRADE!warsaw w 2.0



„Akcje, interwencje”

Krzysztof Żwirblis


Wystawa wybranych akcje z lat 2007 – 2010.
Otwarcie wystawy: czwartek, 13. 01. 2011, g. 18.00
Wystawę można oglądać codziennie od 14 - 28. 01. 2011, w godzinach 13.00 – 18.00, oprócz sobót i niedziel.

„Bezinteresowna przestrzeń miejska - ogród zimowy” 2007 r. (wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską).

Przeprowadzona w grudniu na Dworcu Warszawa Wschodnia w ramach festiwalu „Re:wizje”. W środku nieogrzewanej hali dworca znajdowała się wyspa z zielonej tropikalnej roślinności (palmy, sagowce, storczyki) oraz kawiarenka (ekspres i kawa z „Karmy”). W pobliżu prezentowany był na kilku planszach projekt „Bezinteresowna przestrzeń miejska”, opracowany wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską, polegający na zbudowaniu na środku placu Konstytucji zielonej wyspy-oranżerii. Użytkownicy dworca oraz publiczność festiwalowa zachęcani byli do wypowiedzi na temat projektu i jego znaczenia w humanizowaniu miejskiej tkanki. W 2008 r. podobna akcja, połączona z ekspozycją makiety i wydruków rozwiniętego projektu, została przeprowadzona na samym placu Konstytucji; relacja na http://bpmwarszawa.blox.pl/html



Film z akcji „Plon” – spotkania przy płaskorzeźbie Jerzego Jarnuszkiewicza w dn. 10.11.2010 r. na ul. Zwycięzców. Składała się ona z wystąpień na żywo autora, publiczności oraz społeczników chcących chronić kulturowy krajobraz Saskiej Kępy, w tym rozsypującą się płaskorzeźbę, żywego obrazu oraz projekcji slajdów z pracami J. Jarnuszkiewicza z lat 60.


Dwa filmy z akcji „Muzeum społeczne” przeprowadzonej na początku grudnia z finałem w dn. 11.12.2010 r. Było to wielodniowe działanie zaczynające się od nagrywania z mieszkańcami wywiadów, podczas których poznawałem krótkie historie mieszkańców Mariensztatu, ich pasje czy działania społeczne skojarzone często z jakimś przedmiotem np. pamiątką rodzinną czy kolekcją. Doprowadziło do powstania w trzech wspierających akcję miejscach (Kawiarnia „Ogrody”, sklep „Sowa”, pub „Pod baryłką”) ekspozycji składających się na owe muzeum. Podczas finału przedstawiliśmy także inne jego elementy: sztukę i architekturę dzielnicy (odpowiednio animowane). Finał składał się z projekcji na rynku filmu z wywiadami oraz spaceru, podczas którego można było obejrzeć ekspozycje i miejsca szczególne dzielnicy.

GROSPIERRE - spotkanie z artystą

Zapraszamy na spotkanie z Mikołajem Grospierre, fotografem,który zaprezentuje dokumentację swoich najnowszych prac.Po spotkaniu dyskusja.

WTOREK > 11.01.2011
godz.18


galeria 2.0
ostatnie piętro Pałacu Raczyńskich
( Rektorat ASP w Warszawie )
ul. Krakowskie Przedmieście 5


Nicolas Grospierre, Żory, widok instalacji
z Sainsbury Centre for Contemporary Art, Norwich, 2009.


Nicolas Grospierre, 2D > 3D, anamorficzna fototapeta, CSW ZUJ,
Warszawa 2007


Nicolas Grospierre, budynek Ciechu w Warszawie, tuż przed rozbiórką,
miejsce instalacji Szklana Pułapka.


Nicolas Grospierre, Szklana pułapka, widok instalacji, Warszawa 2010
fotografie opublikowane dzieki uprzejmości artysty


Nicolas Grospierre

Fotograf. Urodził się w 1975 roku w Genewie. Studiował nauki polityczne w Institut d'Etdes Politiques de Paris oraz London School of Economics ( MSc. in Russian and Post–Soviet Studies ). Od 1999 Mieszka w Warszawie.
Zajmuje się klasyczną fotografią, instalacja fotograficzną, obiektem fotograficznym a także konceptualną stroną tego medium. W 2008 razem z Kobasem Laksą, Grzegorzem Piątkiem i Jarosławem Trybusiem otrzymał główną nagrodę (Złotego Lwa) na 11. Biennale Architektury w Wenecji za najlepszy pawilon narodowy: Hotel Polonia. Budynków życie po życiu.
Zainteresowany architekturą modernizmu; szczególnie architekturą państw dawnego bloku sowieckiego. Fotografował litewskie przystanki autobusowe (2003-2004). Obiektywnie dokumentował różne typy pochodzących z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych przystanków o geometrycznych kształtach, w których projektach widać echa eksperymentów awangardy. W 2005 roku wspólnie z Olgą Mokrzycką Grospierre sfotografował obóz dla radzieckich pionierów Artek na Krymie. Cykl Hydroklinika (2004) poświęcony jest sanatorium balneologicznemu w Druskiennikach na Litwie. Budynek zaprojektowali A.i R. Silinskas, zbudowany w latach 1976-81, zamknięty pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Ważny dla Grospierra pozostaje kontekst prezentacji jego prac. W projekcie Biblioteka (2006) wprowadził swe fotografie i oparte na wizualnej iluzji obiekty fotograficzne w przestrzeń rzeczywistej biblioteki i antykwariatu. Sprawiające wrażenie niekończących się ciągów pólek z książkami instalacje fotograficzne wprowadzały widzów w świat Borgesowskiej biblioteki Babel, poddając w wątpliwość pojmowanie biblioteki jako uniwersalnego archiwum, skończonego zbioru wiedzy człowieka.W 2007 roku wraz z Olgą Mokrzycką realizuje Mauzoleum fotoinstalację prezentowaną we wnętrzach trybuny honorowej pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. Ściany wnętrz zostały w całości zakryte fotografiami obsesyjnego muzeum trofeów myśliwskich z podziemnego pasażu w Tibilisi odkrytego przez autorów w trakcie jednej z podróży do dawnych republik radzeckich.
Jednym z nowszych projektów realizowanych w Warszawie była Szklana pułapka, instalacja prezentowana w budynku Ciechu na Woli ( przy ulicy Powązkowskiej ) więcej o tej realizacji: http://www.raster.art.pl/galeria/wystawy/2010/szklana_pulapka/szklana_pulapka.htm
Fotografie Mikołaja Grospierre były publikowane m.in. w magazynach Piktogram, Fluid, Fotopozytyw oraz w książkach (np. Warszawa w poszukiwaniu Centrum, wyd. Znak, Kraków 2005; The Wallpaper City Guide. Warsaw).

www.grospierre.art.pl

Galeria 2.0 zaprasza: Jaśmina Wójcik “HOMMAGE À HENRYK STAŻEWSKI“ video 6 grudzień - 17 grudzień


otwarcie wystawy: 6 grudzień (poniedziałek) godz: 19:00

patronat medialny: Artinfo.pl

Mała polska wieś. Abstrakcja wynikająca z naturalnej potrzeby sztuki niesklasyfikowanej jako takiej, z religijności, ale nie przez nią narzucona. Traktowana jako powinność wobec obiektu kultu. Zaistniała bez znajomości abstrakcji i sztuki XX wieku. Bardziej podobna w swych intencjach do malowideł naskalnych - wojownik potrzebował rytuału i pomocy wyższych sił, aby przetrwać. Tak i tu potrzeba jest boskiej opieki zjednanej poprzez przyozdobienie miejsca kultu (krzyża, kapliczki). Wstążki są różnokolorowe, trzepocą na wietrze tworząc czystą geometrię. Wyznaczają kierunki i diagonale. Rżną powietrze jak szybowce. Dojście do krzyża staje się swoistego rodzaju happeningiem skupiającym najbliższych sąsiadów. Idą razem, ażeby udekorować. W rytualnej drodze stają pod krzyżem. Dbają o każdy szczegół - prawidłowe odstępy, kolejność kolorów, misterne kokardy - to wszystko ma zapewnić upragniony efekt. Muszą być symetryczne po obydwu stronach, porządek zachowany, rygor geometrii. Potem wstążki zaczynają żyć swoim własnym życiem. Stają się swoistymi mobilami poruszanymi wiatrem. Inspiracja : Henryk Stażewski, kompozycja pt.: „Dziewięć promieni światła na niebie“,1970r. ,Wrocław. Kolorowe snopy światła (wynikające z rozszczepienia światła białego). Była spełnieniem i unaocznieniem tezy Stażewskiego o uniwersalizmie geometrii (która według niego łączy artystów wszystkich epok, wprowadza ład i porządek).
 
Jaśmina Wójcik - absolwentka Wydziału Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych,  Pracowni Kreacji Multimedialnej prof. Stanisława Wieczorka oraz Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. Laureatka konkursu Samsung Art Master. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się szeroko pojętą sztuką video i instalacja

www.jasminawojcik.pl
www.jasminawojcik.blogspot.com

Justyna Wencel w Galerii 2.0, Piekło Niebo otwarcie w środę 17.11.2010 godz 18.00! Wystawa czynna 17.11-3.12.2010, pon.-pt. 13.00-18.00
























Piekło Niebo
to tytuł filmu video Justyny Wencel, będącego częścią Królestwa, cyklu eksperymentalnych działań na ogrodzie rodzinnego domu, na który składają się filmy video, instalacje i obiekty. Artystka porusza kwestie tożsamości, pamięci, przemijania oraz relacji międzypokoleniowych. Odwołuje się w nim do rodzinnych historii, traum, wspomnień i bliskich osób związanych z miejscowością, w której spędziła dzieciństwo i młodość.

Celem autorki projektu staje się wizualizacja osobistych obrzędów i uczestnictwo w procesie reaktywacji przestrzeni. Artystkę interesuje także człowiek i jego relacja z naturą, choć okazuje się, że częściej podąża tropem jego nieobecności, używając przemilczeń czy niedopowiedzeń.

Kluczową rolę w działaniach na ogrodzie odgrywają siły przyrody, które objawiają się w zmiennych cyklach pór roku oraz procesach wzrostu i rozkładu. Przyroda działa bez jakiegokolwiek nadzoru, co w rezultacie sprawia, że prace pozostawione same sobie zostają przez nią wchłonięte. Ogród rodzinnego domu staje się sceną wydarzeń, w których czas stapia się z przestrzenią, obecność z nieobecnością, a początek z końcem.

Na wystawie Piekło Niebo można zobaczyć wybrane prace z cyklu Królestwo.

Więcej o artystce na stronie http://www.wencel.art.pl/





BORIS SCHWENCKE w 2.0

fotorelacja z otwarcia wystawy pt:
o wybieraniu wody z morza łyżką