Galeria 2.0

MACIEK DUCHOWSKI

2012-01-22T12:17:00.000-08:00

ZAKŁÓCENIA vol.2

otwarcie wystawy: czwartek 26.01.2012 godz. 18

wystawa czynna od 27.01.2012 do 23.02.2012
od pon. do pt. w godz. 12-17

Pałac Raczyńskich ( budynek Rektoratu warszawskiej ASP )
ul. Krakowskie Przedmieście 5
ostatnie piętro

Zakłócenie #78 ( Distraction #78 ), 50x40 cm, kolaż ( collage ) 2011

Zakłócenie #47( Distraction #47 ), 30x40 cm, kolaż ( collage ) 2011

Zakłócenie #42( Distraction #42 ), 33x46 cm, kolaż ( collage ) 2011

Zakłócenie #66 ( Distraction #66 ), 140x150 cm, kolaż ( collage ) 2011

Zakłócenie #57 ( Distraction #57 ), 40x40 cm, kolaż ( collage ) 2011

Zakłócenie #66 ( Distraction #66 ), 140x150 cm, kolaż ( collage ) 2011

Maciek Duchowski o wystawie ZAKŁÓCENIA VOL.2:
Myślę że malarstwo ma sens wtedy ,gdy jego forma nie jest wtórna w stosunku do słów czy pojęć lecz sama stanowi własny, przedrefleksyjny porządek. Najpierw coś widzimy, dopiero potem to opisujemy. Sądzę że Malarstwo powinno “dawać do widzenia” w większym stopniu niż “dawać do myślenia”. Powinno wytwarzać rodzaj energii dzięki której znane zasady funkcjonowania czasu i przestrzeni zostają zawieszone, a pojęciowy dyskurs rozumu ulega odwróceniu. Obraz malarski to dla mnie pole błędu, rodzaju zakłócenia wobec standardowych sposobów widzenia, wynikających często z komunikatu medialnego.W pewnym sensie malarstwo jest buntownicze w stosunku do współczesnej ikonosfery, działa zmysłowo ale nie przekracza granic spektakularności, w tym kryje się jego kontrkulturowy potencjał. Nie jest w stanie konkurować z cyfrowym obrazem ale nie może też zamykać się we własnym dyskursie i demonstrować swoją bezbronność. Może za to starać się ocalić właściwe tylko sobie cechy, jak kolor, materia malarska, gest , po to aby widzieć rzeczy takimi jakimi są, nie zaś jakimi ktoś je opisał. Mój dialog z obrazami z mediów postrzegam jako próbę wzniecania obszarów wizualnej wolności, fotografia zostaje wchłonięta przez malarstwo, jej znaczenie ulega zmianie, ma to prowadzić do odautomatyzowania widzenia.Dla potrzeb mojej twórczości przechwytuję fragmenty przekazu telewizyjnego i umieszczam je na płótnie. Są one dla mnie wyrwanymi z pierwotnego znaczenia ułamkami telewizyjnej przeszłości, które nie koniecznie niosą ważne znaczenia czy sensy są raczej momentami przerwy, zaburzenia, niezręcznej ciszy.Odwrócenie kontekstu ma za zadanie powołać je do życia w nowej formie tak aby stały się częścią zupełnie innego komunikatu.

Maciek Duchowski ur.1981. W latach 2000-2005 studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie, dyplom w pracowni Malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego. W latach 2006-2008 studia w Dutch Art Institute w Enschede. Dwukrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, fotografią. W latach 2008-2011 pracował na stanowisku asystenta pracowni malarstwa prof. Wiesława Szamborskiego, obecnie - w pracownii prof. Andrzeja Rysińskiego.

RAFAŁ KOWALSKI w 2.0

2011-12-04T12:47:00.000-08:00

galeria 2.0 zaprasza:

RAFAŁ KOWALSKI
ARKADIA
obiekt, instalacja, fotografia

otwarcie wystawy > czwartek 8.12.2011 godz. 18-20.30
wystawa czynna od 9.12.2011 do 21.12.2011 oraz 3.01.2012 do 6.01.2012
od pon. do pt. w godz. 12-18

ul. Krakowskie Przedmieście 5
Pałac Raczyńskich ( budynek Rektoratu warszawskiej ASP )
ostatnie piętro

fot. Rafał Kowalski

Obiekt Pasterze Arkadii autorstwa Rafała Kowalskiego powstał w 1999 roku i był częścią dyplomu artysty. To naturalnych rozmiarów replika antycznego grobowca z obrazu Nicolas’a Poussina Les Berger d’Arcadie, który został „złożony” w transportowej skrzyni podobnej do tych , w których przechowuje się muzealne eksponaty. Ściany skrzyni miały uchylne drzwiczki przez które widz mógł podejrzeć części grobowca, którego jednak nie mógł obejrzeć w całości. W oryginalnym obrazie Pussina wokół inskrypcji wyrytej na sarkofagu gromadzą się tytułowi pasterze, zadziwieni tajemniczym znaleziskiem, naruszającym harmonię ich ojczystej Arkadii- nie znającej śmierci krainy szczęśliwości . Treść inskrypcji Et In Arcadia Ego - Byłem w Arkadii stanowi dla nich przebudzenie z iluzji idealnego szczęścia, jest refleksją nad kruchością życia i tajemnym drogowskazem duchowego odrodzenia. Ta inskrypcja pojawia się także w obiekcie Rafała Kowalskiego. Grobowiec w skrzyni autorstwa Kowalskiego symbolizował ideę ukrytą w dziele sztuki. Obiekt towarzyszył obrazom w których Rafał Kowalski cytował Poussina i Velasqueza uwspółcześniając grupy figuralne z ich przedstawień.

Po roku 1999 instalacja trafiła do swojego „magazynu”, została wywieziona i zabezpieczona na mazowieckiej wsi w celu przechowania do kolejnych wystaw. Jak łatwo się domyśleć nie było to zbyt fortunne rozwiązanie. Poszczególne części instalacji znalazły nowe przeznaczenie, zostały przez nowych „pasterzy” po swojemu wartościujących sztukę współczesną przeistoczone w gołębnik, psią budę i elementy zagrody. Stiukowe części grobowca pokrywa teraz gruba warstwa gołębiego guana z pod którego wyłania się inskrypcja Et in Arkadia Ego. Rozpad i dewastacja pracy oprócz rozczarowania wpisały się jednak idealnie w pierwotne założenie projektu. Powstał swoisty dialog między idealnym światem sztuki a brutalną rzeczywistością.

Na wystawie w galerii 2.0 Rafał Kowalski pokaże dokumentację pracy z 1999 roku oraz dokumentację destrukcji pracy. Części pracy, w ich obecnym stanie, zostaną zainstalowane w galerii.

Rafał Kowalski - ur. w 1973 r. w Warszawie. W latach 1994-99 studiował w warszawskiej ASP. W roku 1996 prowadził program telewizyjny pt. „Wizje na wizji” poświęcony sztuce. W roku 1999 obronił z wyróżnieniem dyplom w pracowni prof. Krzysztofa Wachowiaka. Od roku 1996 pracuje w warszawskiej ASP - początkowo jako pełniący obowiązki asystenta, a od 1999 jako asystent w pracowni prof. Marka Sapetto. Od 2004 w pracowni rysunku prof. Marka Wyrzykowskiego. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem. W swojej pracy przywiązuje szczególną wagę do tradycji i jej łączności z teraźniejszością.

"Środowisko nadzoru, akcje społeczne, hakowanie przestrzeni"

2011-12-04T09:07:00.000-08:00

ZAPRASZAMY NA SEMINARIUM "Środowisko nadzoru, akcje społeczne, hakowanie przestrzeni"
W seminarium udział wezmą: Katarzyna Szymielewicz z Fundacji Panoptykon, Krzysztof Żwirblis i Roch Forowicz.
5 grudnia o godzinie 17, w GALERII 2.0

Piotr Welk "Procesy generujące obraz"

2011-11-15T10:55:00.000-08:00

Otwarcie wystawy 28 listopada o godz.18. Wystawa będzie czynna codziennie w godzinach 12-18 do 2 grudnia.

Piotr Welk "Procesy generujące obraz"

Tworzone przeze mnie programy są mechanizmami, które uruchamiają procesy generujące obraz. Dokonuję świadomego ukierunkowania tych procesów, nadając im pewien cykl, wokół którego przebiegają, lecz później ich intensywność i kolejność pozostawiam temu, co się dzieje w warstwie dźwiękowej otoczenia. Rozwojem procesu sterują dane docierające do komputera. Mogę przewidzieć ogólny kształt obrazu, lecz jego poszczególne odsłony, warianty są skutkiem interakcji urządzenia z otoczeniem. Mój wykalkulowany obraz ulega przekształceniu podczas projekcji. Ja pozwalam sobie jedynie na notowanie tych jego przejawów, które odpowiadają moim założeniom i wrażliwości. Tak więc moje prace są wynikiem autonomicznych procesów, a ich efekt stanowi zapis kolejnych stanów systemu. Fascynuje mnie fakt, że proste reguły języka logicznego, jakim posługuje się program, pozwalają na tworzenie tak skomplikowanych struktur. Szukam w nich wartości, które z jednej strony odpowiadają temu, w jaki sposób ukształtowana jest moja wrażliwość estetyczna, a z drugiej są dla mnie zaskoczeniem, odkryciem.
Nasza wyobraźnia przejawia się w sposobie wizualizacji własnych doświadczeń. Dzięki niej przewidujemy skutki naszych działań. To co robię, pozwala mi eksperymentować, poszerzać własne doświadczenia, a następnie zamieniać je w rodzaj struktury. Struktura ta, działając autonomicznie, odsłania ogromną ilość układów kompozycyjnych, części z nich zapewne nigdy nie brałbym pod uwagę, są dziełem przypadku, ale też wynikiem mojej myśli. Efekt działania mojego programu można przekształcić w grafikę.

ALL THAT MUSIC fotorelacja

2011-11-03T08:36:00.001-07:00

fot.Marcin Chomicki

galeria 2.0 dziekuje firmie CA VISUAL COM
za profesjonalizm i wspaniałomyślne wsparcie
prezentowanej wystawy.

Zuzanna Janin ALL THAT MUSIC!

2011-09-28T04:24:00.000-07:00

Otwarcie: 06.10.2011 godz. 18.00

Będzie to pierwszy pokaz tej realizacji w Warszawie!. Video-instalacja ALL THAT MUSIC! to symultaniczna projekcja na sześciu ekranach. Jest to video o muzyce i dojrzewaniu. Pokazuje nastoletnich muzyków, samotnych w swoich pokojach, grających na różnych instrumentach (gitara, perkusja, pianino, vocal, gitara basowa, gitara elektryczna). „Co czyni tę pracę wyjątkową, to złożoność relacji pomiędzy częścią a całością. To widz projektuje potencjalny koncert tych sześciu muzyków, integrując ich osobne sesje muzyczne. Podobnie jak we wczesnych pracach video artystki, dzieło tworzy całość dopiero wtedy, gdy odbiorca scali poszczególne ścieżki”– napisał Mark Gisbourne.

Zuzanna Janin- autorka obiektów i instalacji multimedialnych, fotografii, video, akcji artystycznych. Jej sztuka ma charakter dialogu pomiędzy dopracowaną, czystą formą a emocjami, które przywołuje artystka. W swoich pracach zajmuje się tematyką miejsca (przestrzenne instalacje Pokrowce), pamięci (projekt Moja pamięć) i czasu (nakładane fotografie z serii Idź za mną, zmień mnie, już czas). Jest autorką “rysowanych w przestrzeni” rzeźb z drutu i waty cukrowej (rzeźby Słodka dziewczyna, Słodki chłopak) oraz słynnej videoinstalcji Walka / ILoveYouToo, w której walczy na ringu w sfingowanej walce z zawodowym bokserem. W 2003 roku stworzyła projekt Widziałam swoją śmierć, polegający na symulacji nieobecności: niebytu samej artystki. Jest twórczynią fikcyjnej telewizji o sztuce studio_telewiZyJne: prowadzi ART_TALK_SHOW z ludźmi sztuki. W latach 2009-2011 stworzyla projekt wideo skladajacy sie z 9 epizodów: "Majka z filmu (Szaleństwo Majki Skowron)" / "Majka from the Movie (Madness of Majka Skowron)", na bazie serialu z 1976 roku, w którym zagrała główną rolę jako aktorka dziecięca. Odtwórczynią nowej Majki, rebelianckiej bohaterki błąkającej się przez kulturę, czas i przestrzeń jest córka artystki; Mel Baranowska. Obie Majki: z 1975 i 2009-2011 roku, pojawiają się w pracy artystki równolegle i wymiennie. Praca wideo pokazywana była m.in. na wystawach w Polsce, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Szwajcarii, Austrii, Stanach Zjednoczonych. Obecnie pelna wersja projektu " Majka z filmu (...)" jest częścią wystawy "Utracone hostorie"( projekt Galicja). Zaś epizod "REVOLUTIONS" można obejrzeć w ramach prezentacji narodowych na 54 Biennale Sztuki w Wenecji 2011 (wystawa "Memory Box / The Last Analog Revolution" - Romanian Cultural Resolution - prezentacja Rumunii w New Gallery Instytutu Rumunskiego w Palazzo Correr).

fot. dzięki uprzejmości artystki

wystawa czynna od 7.10 do 20.10 od pon. do pt. w godz. 11-18

Uwaga! Zaczynamy nowy sezon!! Szczegóły wkrótce!

2011-09-20T04:55:00.001-07:00

Fotorelacja"ZRÓBMY TO RAZEM" Grupa Zespół: Waraxa, Budzyński, Bartosiński, Terlikowska

2011-08-24T03:55:00.000-07:00

Fotorelacja z NOCY MUZEÓW w Galerii 2.0

2011-08-24T03:22:00.000-07:00

Projekt Jagody Glińskiej i Filipa Ziarkiewicza "Liberated Nomadic Vehicle" (apokaliptyczny samochód na dziedzińcu ASP)
Andrzej Kokosza "Potrójny akt z nicią" (videoinstalacja)

"ZRÓBMY TO RAZEM" Grupa Zespół: Waraxa, Terlikowska, Budzyński, Bartosiński, 6 czerwca o 18:00 - 13 czerwca o 18:00

2011-05-31T14:20:00.000-07:00

Co trzeba zrobić, żeby być artystą? Kim jest odbiorca? Co czujemy, odwiedzając wystawy? Czy odbiorca odbiera? Czy artysta wytwarza?

Codziennie jesteśmy twórcami. I codziennie jesteśmy odbiorcami.
Rola artysty i odbiorcy zużywa się tak samo szybko.
Odbiorca nic nie wie o artyście, a artysta nic nie wie o odbiorcy.
...
Zróbmy to razem jest po to, żeby poćwiczyć zamianę ról.
Odbiorca może stać się w tym działaniu artystą, a artysta odbiorcą.
Biorąc udział, stajesz się współtwórcą.
Działanie ma charakter interaktywny.

Głównym medium Zróbmy to razem jest słowo – ważny środek wyrażania emocji i idei, który jest dostępny dla większości użytkowników.

I edycja Zróbmy to razem miała miejsce w Galerii Zderzak w Krakowie.
II edycja w WizyTUjącej GALERII w Warszawie.
III edycja odbędzie się w Galerii 2.0.
Działanie potrwa od 26.05 do 13.06.2011r.

Publikacja wpisów połączona z wernisażem 6.06.2011 w Galerii 2.0 przy ul. Krakowskie Przedmieście 5 (strych pałacu Raczyńskich, Rektorat warszawskiej ASP oraz na na stronie www.zrobmytorazem.org

Finisaż podsumowujący III edycję Zróbmy to razem 13.06.2011r., godz. 18

UWAGA! Wystawa Andrzeja Kokoszy przedłużona 26.05-4.06.2011, pn-pt. w godz. 12.00-18.00, wyjatkowo w piątek 27.05.2011 galeria będzie zamknięta

2011-05-25T16:05:00.000-07:00

Ze względu na duże zainteresowanie wystawa Andrzeja Kokoszy "Potrójny akt z nicią" zostaje przedłużona. ZAPRASZAMY!

Z DYSTANSU

2011-05-15T14:17:00.000-07:00

KONCERT promujący książkę RAFAŁA NOWAKOWSKIEGO:
"Z dystansu. Prace poetyckie 2000-2010"

Ezoteryczne teksty, psychodeliczna muzyka
i surrealistyczne obrazy,
to nie jest tradycyjny wieczór poetycki
- nie przegapcie!

ŚRODA 18.05.2011 godz. 19

strych pałacu Raczyńskich
( Rektorat warszawskiej ASP )
ul. Krakowskie Przedmieście 5

projekt plakatu: Agata Wojas

Wykonawcy:
eRefeN (wokal) - poeta, performer, pisarz, muzyk intuicyjny,
pracownik naukowy, agent chaosu. Jako "Rafał Nowakowski" wydał powieść
futurologiczną "Rdza" (Warszawa, 2008)oraz tomik poezji "Z dystansu. Prace poetyckie 2000-2010"(Warszawa, 2011)
http://www.amnesia-press.pl/

Nut Cane (gitara, sekwenser) - muzyk, producent muzyczny,
performer, mentalny eksperymentator, agent chaosu.
Członek wielu niezależnych projektów muzycznych,
m.in.: Diszobabaa, Flam, Miassma.
http://www.myspace.com/flamflamflam

Mateuszek (wizualizacje) - członek Crackisworld,
młodej wytwórni undergroundowej z Paryża,
agent chaosu, cel hipnotyczny.
http://crackisworld.blogspot.com/

Tomik poetycki "Z dystansu" zawiera skondensowany wybór utworów Rafała Nowakowskiego z lat 2000-2010."Z dystansu" jest szczególną książką nie tylko ze względu na treść ale i formę.Każda strona zawiera oryginalne ilustracje autorstwa Agaty Wojas.
Autorką oprawy graficznej całej publikacji jest Klara Dendek (Studio Artfor). Wyważone proporcje między tekstem, obrazem a czystą przestrzenią, format i sposób zszycia sprawiają,że książkę tę nie tylko przyjemnie ale i wygodnie się czyta. Książka wydana w niewielkim limitowany nakładzie 500 egzemplarzy przez Staromiejski Dom Kultury.Bibliofilska pozycja.Będzie do kupienia w czasie koncertu. Polecamy!

Noc Muzeów w galerii 2.0

2011-05-13T11:40:00.001-07:00

Program:

- od godz: 18:00 Andrzej Kokosza "Potrójny akt z nicią" (videoinstalacja)

- projekt Jagody Glińskiej i Filipa Ziarkiewicza "Liberated Nomadic Vehicle" (apokaliptyczny samochód na dziedzińcu ASP)

- od godz: 22 Hubert Napiórkowski koncert upgrade w 2.0. W tle wizualizacje Rocha Forowicza

+ inne atrakcje!

Serdecznie zapraszamy!

LIBERATED NOMADIC VEHICLE

Filip Ziarkiewicz

Jagoda Glińska

Projekt zakłada budowę pojazdu pocywilizacyjnego, który umożliwia koczowniczą egzystencję po upadku naszej cywilizacji. Pojazd jest w stanie przemieszczać się bez infrastruktury drogowej, sam dla siebie produkować paliwo oraz zapewnić schronienie dla ludzi.

Przenosimy się w przyszłość, w której cywilizacja ludzi — za sprawą swojej autodestrukcyjnej polityki nieograniczonej konsumpcji oraz żądzy zysku — przestaje istnieć. Zadajemy pytania dokąd zmierzamy i jak uniezależnić się od globalnych mechanizmów rynkowych, które nie pozostawiają przestrzeni dla realnego rozwoju, społecznej równości i sprawiedliwości.

Więcej o projekcie

http:/www.lnv.duu.pl/

"PRZESTRZEŃ CIAŁA – POTRÓJNY AKT Z NICIĄ" Andrzej Kokosza

2011-05-11T10:39:00.000-07:00

wernisaż: 14 maja (sobota) godz: 18:00
wystawa czynna: 15.05 - 20.05

Videoinstalacja składa się ze zgeometryzowanej konstrukcji, podzielonej na trzy wertykalne części,w których poruszają się, w różnych sekwencjach czasowych, w górę i w dół, monitory. Dzięki temu mogą się spotykać ze sobą na różnych wysokościach całej konstrukcji. Ekrany te niczym przesuwające się okna, kadrują fragmenty ciała postaci wchodzące ze sobą w relacje.Prezentowane na obrazach postacie płynnie przechodzą z monitora w monitor, ukazując jedynie jakiś wąski wycinek relacji między sobą.

Całość formy instalacji wraz z obrazem tworzy swoistą mozaikę, puzzle, których logiczny porządek jawi się przed oczami odbiorcy dopiero po dłuższym oglądzie prezentowanych materiałów. Automatyzowany sposób rejestracji kadrów, powoduje, że przedstawiany materiał nie jest obarczony jakąkolwiek preferencją operatora. W przesuwających się monitorach, cały zabieg polega na tym, że gest zarejestrowany w jednym monitorze, może zmieniać znaczenie, przenikając do innego i wchodząc w zależność z innym zestawionym do niego obrazem.

Motywem i inspiracją powyżej opisanego projektu jest mit o trzech Mojrach, gdzie zasadniczym ich atrybutem jest nić, nić życia. Postacie przeciągają pomiędzy sobą czerwoną nitkę. Pomysłem moim jest użycie tej mitologicznej nici życia, w taki "uwspółcześniony" sposób, niczym w podwórkowych zabawach w tzw. "gumę", czy w przekładanie nitki między palcami dwóch osób. Modelki tworzą ruchomą kompozycję w przestrzeni za pomocą sznurka, wchodząc lub wychodząc z kadru. W przesuwających się monitorach czasem widać fragmenty postaci, a czasem tylko nić.

Andrzej Kokosza, studia na wydziale rzeźby warszawskiej ASP 1998-2003 r. w Pracowni Rzeźby Konceptualnej i Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. Realizacje performerskie, projekty i realizacje scenariuszy etiudek filmowych, wideoinstalacje i rzeźba klasyczna (glina, kamień, brąz). Dyplom 2003 r. Videoinstalacja mobilna „Skanowanie intymne”. Asystent w pracowni rzeźby adi.I ST Antoniego Grabowskiego od 2005 r. II asystent w pracowni rzeźby i przestrzeni audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. W swych projektach ukazuje rozdarcie, poszukiwania, fascynację prawdą kondycji własnej duszy.

Opowieść o niezwykłym szaleństwie, czyli historia zjawiska art brut

2011-04-27T11:37:00.000-07:00

prowadzenie: Radosław Łabarzewski

29 kwietnia (piątek) godz: 18.30

Wykład będzie miał formę prezentacji multimedialnej.

Dodatkowo zostaną pokazane filmy:
- portret Adama Dembińskiego zrealizowany na zlecenie CSW przez W. Jurkowa (10’)
- „Art Brut” animacja o historii zjawiska zrealizowana przez Bruno Decharme’a z paryskiej galerii abcd (6’)

Radosław Łabarzewski

Wiceprezes i współzałożyciel stowarzyszenia edukacyjnego „oto ja”, które od 2007 r. prowadzi Galerię OTO JA w Płocku, prezentujące prace twórców z kręgu art. brut, outsiders art, sztuki naiwnej, samorodnej i intuicyjnej, a w szczególności twórców z tzw. płockiego zagłebia sztuki naiwnej i art brut. Wspólnie ze stowarzyszeniem organizował wystawy, plenery i konferencje poświęcone zjawisku. W 2010 r. był współpomysłodawcą i współrealizatorem projektu edukacji kulturalnej „Bliżej sztuki” oraz stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W latach 2005-2006 prowadził warsztaty poezji chodnikowej i szablonu podczas letnich akcji „Podwórko” w Płocku.

Oto ja - nazwa odwołuje się do projektu, stowarzyszenia i galerii. Jako pierwszy powstał projekt (1994), wymyślony przez obecną prezes Stowarzyszenia OTO JA, Beatę Jaszczak. Poszukiwanie wyjątkowo uzdolnionych artystów, indywidualności twórczych, outsiderów w nurcie art brut, to główny cel projektu. Jego stałym elementem, są odbywające się od 1998 roku, w Domu Pomocy Społecznej koło Płocka, plenery artystyczne, adresowane przede wszystkim do mieszkańców dpsów z terenu Mazowsza, wzbogacone o konkursy i wystawy.Beata Jaszczak stworzyła unikalną metodę pracy z artystami chorymi psychicznie i niepełnosprawnymi, polegającą na stworzeniu optymalnych warunków pracy przy jak najmniejszej ingerencji w proces twórczy w myśl zasady: pomóż, ale nie przeszkadzaj, daj narzędzia, wzbogać warsztat, ale nie mów jak twórca ma pracować. Takie działania w ramach akcji „Oto Ja” przyniosły zaskakująco pozytywne efekty i ujawniły niezwykłe talenty. Dzięki nim w Polsce mówi się o „płockim zagłębiu sztuki naiwnej i art brut” . Stowarzyszenie (jednostka organizacyjna) powstało w 2006 roku. Kontynuuje ono realizacje projektu „Oto ja:, a także opiekuje się największą i najbardziej wartościową kolekcją obrazów, rysunków i rzeźb art brut w Polsce, tworzoną od 17 lat istnienia projektu. Autorami prac są przede wszystkim uczestnicy plenerów odbywających się pod patronatem „Oto ja”. Stowarzyszenie organizuje też konferencje naukowe na temat art brut, akcje edukacyjne i prospołeczne dla dzieci i młodzieży, a także publikuje albumy i katalogi. Ponadto dokumentuje dzieła polskiego art brut i prowadzi badania na tym polu.W 2007 roku Stowarzyszenie powołało do życia własną galerię. Promuje, a także sprawuje opiekę artystyczną i prawną nad artystami z kręgu art brut. Zanim powstała galeria w Płocku podjęta została współpraca z galeriami: Pod Sukniami w Szczecinie,Tak w Poznaniu, d'Art Naif w Krakowie oraz z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. Szczecin pokazał pierwszą indywidualną wystawę Barbary Chęckiej związanej z projektem „Oto ja”. CSW w 2006 r. pokazało 7 twórców spod Płocka na dużej wystawie „Oswajanie świat”. Jej konsekwencją był duży rozgłos i seria filmów – portretów naszych artystów. Krakowska galeria wystawą „Płock – stolica polskich outsiders” dała kolejny dowód na to, że w sercu północnego Mazowsze mamy prawdziwe zagłębie polskiego art brut.

MARIUSZ FILIPOWICZ

2011-04-07T12:45:00.000-07:00

DYSKOMFORT
fotografia,video

otwarcie > 14.04.2011 czwartek godz.19
wystawa czynna od 15.04 do 26.04
pon.-pt. w godz 12-17 ( z wyjątkiem świąt )

galeria 2.0
strych Pałacu Raczyńskich
( budynek Rektoratu warszawskiej ASP )
ul. Krakowskie Przedmieście 5

video zrealizował: Roman Przylipiak

fot. Mariusz Filipowicz
Mariusz Filipowicz w lutym 2010 rozpoczął pracę nad cyklem fotografii portretowych. Zaczął portretować krąg przyjaciół i znajomych. Do wiosny 2011 powstało ok. 35 portretów. Wybór spośród tego zbioru zostanie zaprezentowany na wystawie Dyskomfort w galerii 2.0. Zapotrzebowanie na portret istnieje od zarania fotografii. Od czasów Daguerre’a i Niepice’a ludzie pozują przed obiektywem w celu utrwalenia swojego wizerunku. Portret fotograficzny w klasycznym ujęciu ma kilka podstawowych założeń. Jest skomponowanym obrazem osoby ukazanej w popiersiu, pół-planie lub pełnej figurze pozostającej w nieruchomej pozycji na neutralnym tle. Uwaga fotografa koncentruje się na twarzy portretowanego. Fotograf pracuje nad ukazaniem nastroju, podobieństwa i osobowości. Po drugiej stronie obiektywu osoba pozująca przedstawia siebie poprzez wyraz twarzy i emocję, często odegrane. Wydaje nam się zdumiewające, że w fotografii możemy pracować nad podobieństwem. A przecież bardzo często stwierdzamy, ze na zdjęciach jesteśmy do siebie niepodobni. Aparat rejestruje moment w świetle a każdy kto uważnie obserwuje wie, że oświetlenie jest w stanie twarz zdeformować. A zatem portret to splecenie wizji fotografa wyrażonej w kompozycji, oświetleniu i technice fotografowania z autoprezentacją modela.

Portrety Filipowicza od strony formalnej spełniają cechy klasyki gatunku. Ale stajemy wobec nich zdumieni, zaniepokojeni a od niektórych chcemy odwrócić wzrok odczuwając tytułowy dyskomfort. Zabieg, którego dokonuje Filipowicz ma cechy okrutnej a czasem groteskowej wiwisekcji twarzy modeli. To nie są portrety upiększone, heroiczne ani widealizowane. Nie jest to podobieństwo powszechnie akceptowane. Bardzo daleko tym fotografiom do wymuskanych i narcystycznych autoportretów wrocławskiego fotografa Macieja Osiki, daleko im do portretów duetu Krajewska/Wieczorek. Obiektyw Filipowicza spogląda chłodniej i bezwzględniej rysuje wszystkie najdrobniejsze szczegóły. To kwestia zastosowanej techniki. Fotograf używa wielkoformatowego, analogowego, japońskiego aparatu TOYO naświetlającego negatyw o formacie 8x10 cali ( 20 x 24 cm ) co daje olbrzymią gęstość zapisu. Nie ukryje się tu żadna zmarszczka. Na zdjęciach widzimy wilgoć spojówek, pojedyncze rzęsy, żyłki i mikro wylewy na gałce ocznej, pory skóry i jej przebarwienia, blizny; całą geografię twarzy. Efekt potęguje zastosowany materiał światłoczuły, który typowo służy do wykonywania zdjęć technicznych i dokumentacyjnych. Materiał ten jest bardzo kontrastowy i szczegółowy w detalu. „Staram się podkręcić naturalizm, pójść dalej niż hiperrealizm” mówi Filipowicz. Twarze fotografowane przez artystę uderzają nas, są niepokojąco intensywne w wyrazie. Głowy na portretach zostały półtora razy powiększone wobec naturalnej skali i zawierają taka ilość szczegółów jaką widzimy będąc z kimś w intymnym dystansie. Ten zabieg stawia widza w bardzo dwuznacznej pozycji wobec portretowanych osób. Tak jakby zbliżył twarz do obcej osoby na odległość 10-15 centymetrów. Eksperyment Filipowicza, polegający na fotografowaniu „bez znieczulenia” prawdopodobnie możliwy był do przeprowadzenia wyłącznie w grupie osób o dużej tolerancji dla odrębności artystycznego spojrzenia fotografa. Portretowanie jest zawsze specyficzna grą oczekiwań i zaufania, wyobrażeń o własnej prezencji i widzenia artysty. W efekcie tej gry doszło do sporu pomiędzy Mariuszem Filipowiczem a jednym z jego modeli, sporu istotnego bo ujawniającego pole sił które występuje w tym tajemniczym dualnym układzie, pomiędzy portretowanym a portretującym. Negację wizerunku i chęć wymazania podobizny ujawnia korespondencja cytowana w zaproszeniu na wystawę. Z tej korespondencji zaczerpnięty jest także tytuł pokazu. Co ciekawe regulamin Firmy Portretowej S.I. Witkiewicza w paragrafie 6 brzmiał „Nie przyjęty portret przechodzi na własność firmy. Model nie ma prawa żądać zniszczenia portretu” i z góry eliminował możliwy spór na tle awersji do powstałej podobizny. Portrety Filipowicza są wykonane w ujęciu na wprost. Najmniej plastycznym a najbardziej badawczym. „ Inspirowały mnie fotografie w paszportach i zdjęcia z kronik kryminalnych” mówi autor. Wiec nie podobieństwo osobowości i charakter portretowanego a po prostu rysopis. Sprawozdanie ze znaków szczególnych. Blisko tym fotografiom do rysunku, który pełni przede wszystkim funkcję informacyjną. Ale nie są to fotografie suche. Ich nastrój kreuje światłocień nad którym autor pracował przy obróbce pozytywów. Mariusz Filipowicz podkreśla wagę techniki fotografowania. Jest zwolennikiem fotografii analogowej ze względu na unikalność momentu, jednorazowość chwili i koncentrację, która towarzyszy uwolnieniu spustu migawki. „Materiał światłoczuły na którym pracuję jest drogi. Jestem pod ścianą, zdjęcie musi się udać, musi być dobre” mówi Filipowicz.

Mariusz Filipowicz Studia: ASP Warszawa, dyplom w 2001 z plakatu w pracowni prof. Rosława Szaybo. wystawy: 2002 r. - wystawa plakatu autorskiego w galerii ZPAP, Gdańsk 2002 r. - wystawa zbiorowa "Ile tradycji, ile nowości" ZPAP, Warszawa 2004 r. - wystawa zbiorowa "Pokolenie" towarzysząca XIX Biennale Plakatu W Warszawie 2010 r- wystawa zbiorowa "Rosław Szaybo i jego udacznicy" ponadto udział w wystawach: Biennale Plaktu Polskiego w Katowicach, Salon Plakatu Polskiego w Warszawie, wystawa "Children are the Rythm of the World", Deutsches Plakat Museum w Essen i in. www.360stopni.com.pl

RELACJE w 2.0

2011-04-07T07:07:00.000-07:00

Petter Bergerud
Frode Ljøkjell
Mette L’orange
Charles Michalsen

otwarcie> 1 kwietnia 2011, godz. 18.00.
wystawa czynna do 8 kwietnia, codziennie, oprócz sobót i niedziel
w godz. 12-18.

Wystawa jest częścią polsko-norweskiego projektu Czysta sztuka – Pure Art, realizowanego przez Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie i Narodową Akademię Sztuk Pięknych w Bergen w okresie od marca 2010 do października 2011 roku i współfinansowanego ze środków Mechanizmu Finansowego Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz Norweskiego Mechanizmu Finansowego.

Petter Bergerud, ur. 1957; z wykształcenia architekt, od 2004 roku pracuje w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen na Wydziale Wzornictwa. Autor, wraz ze studentami, licznych eksperymentalnych konstrukcji drewnianych.

Frode Ljøkjell, ur. 1975; ukończył studia w dziedzinie projektowania mebli i projektowania przestrzennego w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen; obecnie pracownik naukowy na macierzystej uczelni. Wiele lat zajmował się rzeźbą i konstrukcjami w drewnie. Obecnie pracuje nad projektem, którego tematem są zbudowane z namiotów obozy uchodźców.

Mette L’orange, ur. 1951; ukończyła studia w Wyższej Szkole Architektury w Oslo, studiowała również w Norweskiej Narodowej Akademii Sztuk Pięknych. Przez wiele lat pracowała w zawodzie architekta; w latach 1990-2005 kierowała Instytutem Sztuki Przestrzennej w Oslo; od 2008 roku profesor Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Bergen. Autorka książki Kolory w architekturze, 2008.

Charles Michalsen, ur. 1954; wykształcenie: Narodowa Akademia Sztuk Pięknych w Bergen (ceramika), Akademia Sztuk Pięknych w Trondheim (rzeźba), Akademia Sztuk Pięknych w Helsinkach (rzeźba).
Konkursy i nagrody: zwycięzca zamkniętego konkursu Dekoracja artystyczna, gmina Tokke (Norwegia), 1998; drugie miejsce w Międzynarodowym Konkursie Rzeźby, Moskwa (Rosja), 1995; Nagroda im. Rolfa Nescha (Norwegia), 1992; brązowy medal (rzeźba), Międzynarodowy Komitet Olimpijski, Calgary (Kanada), 1988.

STEFAN PARUCH w 2.0

2011-03-06T14:05:00.000-08:00

Zapraszamy na otwarcie wystawy
STEFANA PARUCHA pt:
FLAGI

otwarcie > wtorek 15.03.2011 godz.18
galeria 2.0
ostatnie piętro Pałacu Raczyńskich
( Rektorat ASP w Warszawie )
ul. Krakowskie Przedmieście 5

wystawa czynna: od śr. 16.03 do wt. 29.03
otwarta pon.-pt. w godz 12-17

fot.Stefan Paruch,
publikujemy dzieki uprzejmości autora

Gry językowe Stefana Parucha
Najbardziej znane obrazy Stefana Parucha z ostatnich lat to obrazy inspirowane kartografią. Charakterystyczne ujęcia prezentujące fragmenty map. Paruch sięgnął po system oznaczeń graficznych stosowany dla określania terenów leśnych, wyżyn, terenów zabudowanych, kategorii dróg, siedlisk przyrodniczych wydobywając jego możliwości malarskie. Malując wybrane miejsca na mapie, manipulując mapą Paruch pokazał jej plastyczność i podwójność. Bo mapa to zarazem abstrakcyjny obraz i informacyjna rzeczowość. Wcześniej artysta inspirował się ilustracjami do podręczników Przysposobienia Obronnego wydawanych we wczesnych latach 90-tych i okresie PRL. Tak wyglądał dyplom artysty, pt: „Lekcja przysposobienia obronnego”, obroniony w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP w 2002 roku. Na tym etapie Parucha fascynowały schematy, rysunki informacyjne, plansze poglądowe, tablice ostrzegawcze, tablice bhp, schematy działania maszyn. Malarz potrafił korzystać z ich dziwności, patrzeć na nie w sposób oderwany od warstwy informacyjnej. Widzieć potencjał możliwości wyrazu tkwiący w rysunku poglądowym, z natury służebnym i nieartystycznym. Zamieniać go w obraz. Stefan Paruch obok malarstwa zajmuje się filmem animowanym. Wraz z Justyną Kościelną tworzy koparuchy ( nazwa autorów ) : groteskowe i dowcipne filmy
( cześć z nich można obejrzeć na portalu youtube np. : http://www.youtube.com/watch?v=su_iOmNd_0M&feature=related ).
Prowadzi także bloga http://okoparucha.blogspot.com.
Wystawa Flagi przygotowana w galerii 2.0 to złożony pokaz łączący instalację malarską, video i dzwięk. Paruch kontynuuje swoje zainteresowania i bierze na warsztat kolejne jezyki i systemy symboliczne: okrętowy kod flagowy, alfabet Morse’a, alfabet semaforowy, język Braille’a. Zaprezentuje instalację składającą się z 26 obrazów przedstawiających litery zakodowane w alfabecie flagowym układające się w hasło-pytanie: Kto to k...a jest artysta wizualny? To samo pytanie, stawiane przez autora, powtórzy się w animacji zdjęć, zakodowane w alfabecie semaforowym. Wszystko dopełni sygnał Morse'a o tej samej treści.
Okrętowy kod flagowy jest bardzo atrakcyjny wizualnie. Poszczególne flagi to piękne geometryczne obrazy o czystych podziałach na pasy poziome, skośne, pionowe. Kompozycje w intensywnych, czystych kolorach podstawowych: czerwieni, żółci, błękicie oraz bieli i czerni. We flagach użyto figur geometrycznych: kół, trójkątów, prostokątów oraz znaków krzyża nawiązujących układem do krzyża św. Andrzeja i św. Patryka. Stefan Paruch przemalował te flagi i zamienił w obrazy. Malarz podejmuje grę z widzem, której napięcie oscyluje wokół problemu czytania obrazu. Jeśli widz obejrzy obrazy w sposób czysto estetyczny zobaczy dobre abstrakcje i wideo prezentujące autora machającego flagami. Usłyszy też dźwięk, który nie znając alfabetu Morse’a, odbierze wrażeniowo. Jeśli zada sobie trud odczytania kodu flagowego estetyczne z pozoru obrazy przekształcą się w komunikat. Podobnie w wypadku odczytania pozostałych kodów w warstwie dźwiękowej i obrazie ruchomym. A komunikat będzie pytaniem z brzydkim słowem: Kto to k...a jest artysta wizualny? Nie jest to typowe wykorzystanie kodu flagowego w którym przekazuje się raczej konkretne informacje. Czy pytanie stawiane przez autora jest retoryczne? Czy jest kpiną z publiczności i krytyki? Żartem z abstrakcji czy może głosem rozpaczy? Pozostawmy to interpretacjom widzów. Warto natomiast zauważyć, że ta praca odnosi się w sposób jawny do problemu języka abstrakcji malarskiej. Systemowość i językowość abstrakcji zostaje tu jednak sprowadzona do bardzo prozaicznego poziomu i służy wyłącznie wyrażeniu ironicznej wątpliwości. Autor odnosi swoją prace do klasycznej triady Josepha Koshuta „ Jedno i trzy krzesła” i mówi, że jest ona wypowiedzią o kondycji malarstwa.
Poza instalacją Flagi w 2.0 pokażemy prace video pt: Solaris. W tej pracy Sygnał morse'a zsynchronizowany jest z obrazem światła projektowanego przez tradycyjny rzutnik do slajdów. W jezyku morse'a zakodowana jest definicja podmorskiej wojskowej sondy o nazwie Solaris z lat 60-tych wzięta z encyklopedii wojskowej z tamtych czasów
Video Solaris jest również nawiązaniem do filmu J. Robakowskiego Test 2 oraz książki S. Lema.
Jako żartobliwe dopełnienie całości pokazu Stefana Parucha dołączona bedzie instalacja-napis o treści Paintig zapisana alfabetem Braille'a, wykonana ze styroduru.

Stefan Paruch (ur. 1978)
W latach 1997-2002 studiował na Wydziale Malarstwa w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w l. 1998-2000 studiował w Gościnnej Pracowni prof. Leona Tarasewicza. Dyplom „Lekcja przysposobienia obronnego” obronił w 2002 w pracowni prof. Jarosława Modzelewskiego. W latach 2003 - 2006 studiował w Wyższym Studium Montażu w PWSFTViT w Łodzi. Wraz z grupą artystów współtworzy pracownie przy ulicy 11 Listopada na warszawskiej Pradze. Maluje, rysuje, animuje. Obecnie pracuje jako adiunkt w Instytucie Edukacji Artystycznej w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Prowadzi zajęcia z przedmiotów: multimedia oraz kształcenie w zakresie intermediów.
Jest autorem montażu do kilku filmów dokumentalnych. Jako montażysta współpracuję również z Mistrzowską Szkołą Reżyserii Andrzeja Wajdy.

UPGRADE!warsaw w 2.0 Zapraszamy na wystawę “panGenerator”

2011-03-01T02:02:00.000-08:00

panGenerator w składzie: Krzysztof Goliński, Krzysztof Cybulski, Jakub Koźniewski, Piotrek Barszczewski.

Otwarcie wystawy 01.03.2011 o godzinie 19.00

panGenerator atakuje lumenami i decybelami progresywną Galerię 2.0!
Barokowe formy vs układy scalone, nieprzyzwoita ilość kabli, płótno vs LED'y, cymbałki samogrające i samoświecące, dokumentacja z inwazji brylantów na centrum Warszawy i jeszcze kilka form algorytmicznych laserem ciętych...

projekty:
404, 1.461501637330903e+48, operacja brylant, jinglow, sierpiński, voronoi...

panGenerator
panGenerator to interdyscyplinarna, nowomedialna grupa artystyczna, założona po elitarnych warsztatach Medialab w Chrzelicach 2010. Za cel stawia sobie łączenie designu i ekspresji artystycznej z nowymi technologiami, działanie na styku wielu dziedziń i kooperację z przedstawicielami zróżnicowanych środowisk - inżynierów, projektantów mody, muzyków, programistów etc. Poza działalnością projektową chcemy też brać aktywny udział w edukacji na polu wykorzystania nowych technologii w kreacji artystycznej i projektowaniu. Działamy w duchu creative commons i opensource.

Podziękowania dla WEF

Wystawa będzie czynna w godzinach 13.00-18.00, do dnia 11.03.2011(w weekendy galeria jest zamknięta)

AUGMENTED REALITY / RZECZYWISTOŚĆ ROZSZERZONA

2011-02-21T00:00:00.000-08:00

Galeria 2.0 zaprasza na wykład:

28.02.2011
godz. 18.00

Rzeczywistość rozszerzona. Nowe technologie umożliwiają tworzenie nowych interfejsów. Aplikacje stosujące wzbogaconą rzeczywistość wznoszą się na zupełnie nowy poziom. Otwierają przed ludźmi dotychczas niespotykane możliwości w zakresie interakcji z oprogramowaniem.

AR wkracza powoli w sferę sztuki.

Na wykładzie zaprezentowane będą rozwiązania z zakresu rzeczywistości wzbogaconej. Jakie narzędzia mogą się przydać artystom? Co mogą zaoferować one widzowi? Augmented Reality to nie przestrzeń płaska 2D, to już nawet nie 3D, percepcja widza wkracza na zupełnie nowe obszary.

Jesteście gotowi?

Prowadzący:

Lech Błażejewski, prezes spółki Expectar, absolwent Katedry Robotyki i Systemów Wieloagentowych Polsko-Japońskiej Szkoły Technik Komputerowych.Stypendysta Monbukagakusho na Uniwersytecie Ibaraki w Japonii. W branży technologii informatycznych pracuje od 10 lat. Bogate doświadczenie zawodowe związane z tworzeniem architektury IT, inżynierią oprogramowania w tym robotyką oraz technologiami związanymi z Augmented Reality. W swojej dotychczasowej karierze zawodowej zajmował się zarówno prowadzeniem badań w sferze biznesowej, jak też zarządzaniem projektami o charakterze naukowo-badawczym, współpracując z wiodącymi firmami na rynku teleinformatycznym.

Marcin Wichrowski, jest absolwentem i pracownikiem Katedry Multimediów Polsko - Japońskiej Wyższej Szkoły Technik Komputerowych. Prowadzi zajęcia na Wydziale Informatyki oraz Wydziale Sztuki Nowych Mediów związane z grafiką, authoringiem multimediów, e-learningiem oraz użytecznością. Współorganizator Seminarium naukowego “Interfejs Użytkownika - Kansei w Praktyce”, poruszającego tematy użyteczności, ergonomii, a także funkcjonalności interfejsu użytkownika oraz wdrażania metod projektowania zorientowanego na użytkownika (UCD - User - Centered Design). Interesuje się również projektowaniem nowych form interakcji w interfejsach użytkownika oraz bada ich wpływ na użyteczność aplikacji i emocje odbiorców. Certyfikowany ekspert programów Adobe.

"Marina Abramović. Destrukcje" - wykład Natalii Kaliś cz.I

2011-02-07T23:14:00.000-08:00

17 lutego godz: 18:00,
Galeria 2.0

Marina Abramović jest artystką której prace są równie fascynujące jak jej biografia. Wykład „Destrukcje” obejmie okres gdy mieszkała w Jugosławii i robiła swoje najbardziej wściekłe i radykalne performance. Gdy motorem jej sztuki był bunt i pragnienie wolności. Wykład „Konstrukcje” obejmie zaś czas gdy żyła i tworzyła w duecie z niemieckim artystą Ulayem i gdy jej sztuka ewoluowała w kierunku bycia narzędziem pozwalającym łączyć człowieka z „siłami boskimi”…

Uwaga! wykład w dwóch częściach!

I cz. - 17 lutego godz: 18:00 "Marina Abramović. Destrukcje"
II cz. - 17 marca godz: 18:00 "Marina Abramović. Konstrukcje"

Natalia Kaliś - absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, doktorantka w Instytucie Sztuki PAN w Warszawie. Autorka wielu wykładów dotyczących sztuki współczesnej, współorganizatorka wystaw. Krytyczka pisząca m.in.: w Arteonie, Art&Business, Formacie, Exicie i Odrze.

UPGRADE!warsaw w 2.0

2011-01-10T14:55:00.001-08:00

„Akcje, interwencje”

Krzysztof Żwirblis

Wystawa wybranych akcje z lat 2007 – 2010.
Otwarcie wystawy: czwartek, 13. 01. 2011, g. 18.00
Wystawę można oglądać codziennie od 14 - 28. 01. 2011, w godzinach 13.00 – 18.00, oprócz sobót i niedziel.

„Bezinteresowna przestrzeń miejska - ogród zimowy” 2007 r. (wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską).

Przeprowadzona w grudniu na Dworcu Warszawa Wschodnia w ramach festiwalu „Re:wizje”. W środku nieogrzewanej hali dworca znajdowała się wyspa z zielonej tropikalnej roślinności (palmy, sagowce, storczyki) oraz kawiarenka (ekspres i kawa z „Karmy”). W pobliżu prezentowany był na kilku planszach projekt „Bezinteresowna przestrzeń miejska”, opracowany wspólnie z Aleksandrą Wasilkowską, polegający na zbudowaniu na środku placu Konstytucji zielonej wyspy-oranżerii. Użytkownicy dworca oraz publiczność festiwalowa zachęcani byli do wypowiedzi na temat projektu i jego znaczenia w humanizowaniu miejskiej tkanki. W 2008 r. podobna akcja, połączona z ekspozycją makiety i wydruków rozwiniętego projektu, została przeprowadzona na samym placu Konstytucji; relacja na http://bpmwarszawa.blox.pl/html

Film z akcji „Plon” – spotkania przy płaskorzeźbie Jerzego Jarnuszkiewicza w dn. 10.11.2010 r. na ul. Zwycięzców. Składała się ona z wystąpień na żywo autora, publiczności oraz społeczników chcących chronić kulturowy krajobraz Saskiej Kępy, w tym rozsypującą się płaskorzeźbę, żywego obrazu oraz projekcji slajdów z pracami J. Jarnuszkiewicza z lat 60.

Dwa filmy z akcji „Muzeum społeczne” przeprowadzonej na początku grudnia z finałem w dn. 11.12.2010 r. Było to wielodniowe działanie zaczynające się od nagrywania z mieszkańcami wywiadów, podczas których poznawałem krótkie historie mieszkańców Mariensztatu, ich pasje czy działania społeczne skojarzone często z jakimś przedmiotem np. pamiątką rodzinną czy kolekcją. Doprowadziło do powstania w trzech wspierających akcję miejscach (Kawiarnia „Ogrody”, sklep „Sowa”, pub „Pod baryłką”) ekspozycji składających się na owe muzeum. Podczas finału przedstawiliśmy także inne jego elementy: sztukę i architekturę dzielnicy (odpowiednio animowane). Finał składał się z projekcji na rynku filmu z wywiadami oraz spaceru, podczas którego można było obejrzeć ekspozycje i miejsca szczególne dzielnicy.

GROSPIERRE - spotkanie z artystą

2011-01-04T11:53:00.000-08:00

Zapraszamy na spotkanie z Mikołajem Grospierre, fotografem,który zaprezentuje dokumentację swoich najnowszych prac.Po spotkaniu dyskusja.

WTOREK > 11.01.2011
godz.18

galeria 2.0
ostatnie piętro Pałacu Raczyńskich
( Rektorat ASP w Warszawie )
ul. Krakowskie Przedmieście 5

Nicolas Grospierre, Żory, widok instalacji
z Sainsbury Centre for Contemporary Art, Norwich, 2009.

Nicolas Grospierre, 2D > 3D, anamorficzna fototapeta, CSW ZUJ,
Warszawa 2007

Nicolas Grospierre, budynek Ciechu w Warszawie, tuż przed rozbiórką,
miejsce instalacji Szklana Pułapka.

Nicolas Grospierre, Szklana pułapka, widok instalacji, Warszawa 2010
fotografie opublikowane dzieki uprzejmości artysty

Nicolas Grospierre
Fotograf. Urodził się w 1975 roku w Genewie. Studiował nauki polityczne w Institut d'Etdes Politiques de Paris oraz London School of Economics ( MSc. in Russian and Post–Soviet Studies ). Od 1999 Mieszka w Warszawie.Zajmuje się klasyczną fotografią, instalacja fotograficzną, obiektem fotograficznym a także konceptualną stroną tego medium. W 2008 razem z Kobasem Laksą, Grzegorzem Piątkiem i Jarosławem Trybusiem otrzymał główną nagrodę (Złotego Lwa) na 11. Biennale Architektury w Wenecji za najlepszy pawilon narodowy: Hotel Polonia. Budynków życie po życiu.
Zainteresowany architekturą modernizmu; szczególnie architekturą państw dawnego bloku sowieckiego. Fotografował litewskie przystanki autobusowe (2003-2004). Obiektywnie dokumentował różne typy pochodzących z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych przystanków o geometrycznych kształtach, w których projektach widać echa eksperymentów awangardy. W 2005 roku wspólnie z Olgą Mokrzycką Grospierre sfotografował obóz dla radzieckich pionierów Artek na Krymie. Cykl Hydroklinika (2004) poświęcony jest sanatorium balneologicznemu w Druskiennikach na Litwie. Budynek zaprojektowali A.i R. Silinskas, zbudowany w latach 1976-81, zamknięty pod koniec lat dziewięćdziesiątych. Ważny dla Grospierra pozostaje kontekst prezentacji jego prac. W projekcie Biblioteka (2006) wprowadził swe fotografie i oparte na wizualnej iluzji obiekty fotograficzne w przestrzeń rzeczywistej biblioteki i antykwariatu. Sprawiające wrażenie niekończących się ciągów pólek z książkami instalacje fotograficzne wprowadzały widzów w świat Borgesowskiej biblioteki Babel, poddając w wątpliwość pojmowanie biblioteki jako uniwersalnego archiwum, skończonego zbioru wiedzy człowieka.W 2007 roku wraz z Olgą Mokrzycką realizuje Mauzoleum fotoinstalację prezentowaną we wnętrzach trybuny honorowej pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie. Ściany wnętrz zostały w całości zakryte fotografiami obsesyjnego muzeum trofeów myśliwskich z podziemnego pasażu w Tibilisi odkrytego przez autorów w trakcie jednej z podróży do dawnych republik radzeckich.
Jednym z nowszych projektów realizowanych w Warszawie była Szklana pułapka, instalacja prezentowana w budynku Ciechu na Woli ( przy ulicy Powązkowskiej ) więcej o tej realizacji: http://www.raster.art.pl/galeria/wystawy/2010/szklana_pulapka/szklana_pulapka.htm
Fotografie Mikołaja Grospierre były publikowane m.in. w magazynach Piktogram, Fluid, Fotopozytyw oraz w książkach (np. Warszawa w poszukiwaniu Centrum, wyd. Znak, Kraków 2005; The Wallpaper City Guide. Warsaw).

www.grospierre.art.pl

Fotorelacja z wernisażu Jaśminy Wójcik "Hommage a Henryk Stażewski"

2010-12-10T03:07:00.000-08:00

Galeria 2.0 zaprasza: Jaśmina Wójcik “HOMMAGE À HENRYK STAŻEWSKI“ video 6 grudzień - 17 grudzień

2010-12-03T03:44:00.000-08:00

otwarcie wystawy: 6 grudzień (poniedziałek) godz: 19:00

patronat medialny: Artinfo.pl

Mała polska wieś. Abstrakcja wynikająca z naturalnej potrzeby sztuki niesklasyfikowanej jako takiej, z religijności, ale nie przez nią narzucona. Traktowana jako powinność wobec obiektu kultu. Zaistniała bez znajomości abstrakcji i sztuki XX wieku. Bardziej podobna w swych intencjach do malowideł naskalnych - wojownik potrzebował rytuału i pomocy wyższych sił, aby przetrwać. Tak i tu potrzeba jest boskiej opieki zjednanej poprzez przyozdobienie miejsca kultu (krzyża, kapliczki). Wstążki są różnokolorowe, trzepocą na wietrze tworząc czystą geometrię. Wyznaczają kierunki i diagonale. Rżną powietrze jak szybowce. Dojście do krzyża staje się swoistego rodzaju happeningiem skupiającym najbliższych sąsiadów. Idą razem, ażeby udekorować. W rytualnej drodze stają pod krzyżem. Dbają o każdy szczegół - prawidłowe odstępy, kolejność kolorów, misterne kokardy - to wszystko ma zapewnić upragniony efekt. Muszą być symetryczne po obydwu stronach, porządek zachowany, rygor geometrii. Potem wstążki zaczynają żyć swoim własnym życiem. Stają się swoistymi mobilami poruszanymi wiatrem. Inspiracja : Henryk Stażewski, kompozycja pt.: „Dziewięć promieni światła na niebie“,1970r. ,Wrocław. Kolorowe snopy światła (wynikające z rozszczepienia światła białego). Była spełnieniem i unaocznieniem tezy Stażewskiego o uniwersalizmie geometrii (która według niego łączy artystów wszystkich epok, wprowadza ład i porządek).

Jaśmina Wójcik - absolwentka Wydziału Grafiki warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, Pracowni Kreacji Multimedialnej prof. Stanisława Wieczorka oraz Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej prof. Grzegorza Kowalskiego. Laureatka konkursu Samsung Art Master. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zajmuje się szeroko pojętą sztuką video i instalacja

www.jasminawojcik.pl
www.jasminawojcik.blogspot.com

Fotorelacja z otwarcia wystawy Justyny Wencel "Piekło Niebo". Wystawa czynna pn-pt w godz.13-18 do 3.12 2010

2010-11-24T16:08:00.000-08:00

Justyna Wencel w Galerii 2.0, Piekło Niebo otwarcie w środę 17.11.2010 godz 18.00! Wystawa czynna 17.11-3.12.2010, pon.-pt. 13.00-18.00

2010-11-13T13:21:00.000-08:00

Piekło Niebo to tytuł filmu video Justyny Wencel, będącego częścią Królestwa, cyklu eksperymentalnych działań na ogrodzie rodzinnego domu, na który składają się filmy video, instalacje i obiekty. Artystka porusza kwestie tożsamości, pamięci, przemijania oraz relacji międzypokoleniowych. Odwołuje się w nim do rodzinnych historii, traum, wspomnień i bliskich osób związanych z miejscowością, w której spędziła dzieciństwo i młodość.

Celem autorki projektu staje się wizualizacja osobistych obrzędów i uczestnictwo w procesie reaktywacji przestrzeni. Artystkę interesuje także człowiek i jego relacja z naturą, choć okazuje się, że częściej podąża tropem jego nieobecności, używając przemilczeń czy niedopowiedzeń.

Kluczową rolę w działaniach na ogrodzie odgrywają siły przyrody, które objawiają się w zmiennych cyklach pór roku oraz procesach wzrostu i rozkładu. Przyroda działa bez jakiegokolwiek nadzoru, co w rezultacie sprawia, że prace pozostawione same sobie zostają przez nią wchłonięte. Ogród rodzinnego domu staje się sceną wydarzeń, w których czas stapia się z przestrzenią, obecność z nieobecnością, a początek z końcem.

Na wystawie Piekło Niebo można zobaczyć wybrane prace z cyklu Królestwo.

Więcej o artystce na stronie http://www.wencel.art.pl/

BORIS SCHWENCKE w 2.0

2010-11-06T07:38:00.000-07:00

fotorelacja z otwarcia wystawy pt:
o wybieraniu wody z morza łyżką

BORIS SCHWENCKE w 2.0

2010-10-11T23:42:00.000-07:00

O wybieraniu wody z morza łyżką

rzeźby, reliefy, szkice

otwarcie > piątek 15.10.2010 godz. 18
wystawa czynna od 18.10.2010 do 29.10.2010
pon.-pt. w godz. 12-17

galeria 2.0 > ASP w Warszawie
ul. Krakowskie Przedmieście 5
Pałac Czapskich - Raczyńskich ( budynek Rektoratu )
otatnie piętro

Historia Sztuki w pudełkach po zapałkach, 2002

pamiętnik, 2002-2008

O wybieraniu wody z morza łyżką

Mózg ludzki jest częścią centralnego systemu nerwowego. Kora mózgowa, chociaż przeciętnie ma tylko 3mm grubości, składa się z 10 miliardów komórek nerwowych. Za pomocą włókien nerwowych komórki nerwowe są ze sobą różnorodnie połączone. Każda z nich może mieć do 10 000 połączeń z innymi komórkami.

Gdzieś pośród tych 10 miliardów komórek, z których zbudowany jest mój mózg, znajduje się fragment obrazu tyrolskiego malarza i rzeźbiarza Michaela Pachera. Jest na nim przedstawiony św. Augustyn z dzieckiem, które trzyma w ręku łyżkę. Legenda głosi, że kiedy św. Augustyn spacerował brzegiem morza, zatopiony w swoich myślach, zobaczył dziecko, które zrobiło sobie dołek w piasku na plaży i przelewało do niego łyżką wodę z morza. Zapytał dziecko o to, co robi, a ono odpowiedziało: „Robię to samo co ty! Próbuję łyżką wyczerpać wodę z morza, tak jak ty próbujesz swoim rozumem pojąć istotę Trójcy Świętej!“

Każdej wiedzy towarzyszy niewiedza. Świadomość niewiedzy wydaje się integralną i fundamentalną częścią wiedzy - daje temu wyraz św. Augustyn w swoich rozważaniach na temat czasu, kiedy sam udziela sobie odpowiedzi na pytanie: „Czymże więc jest czas? Jeśli nikt mnie o to nie pyta, wiem. Jeżeli pytającemu usiłuję wytłumaczyć, nie wiem“.

Z jednej strony świadomosć ta może prowadzić do zwątpienia, ale z drugiej strony uzmysłowienie sobie granic poznania i pogodzenie się z ograniczonością ludzkiego pojmowania może prowadzić do otwarcia zmysłów na poezję, tajemnicę, piękno i czar otaczającego świata.

Jak wobec mnogości gwiazd na niebie, wody w morzu i komórek nerwowych w mózgu utrzymać wewnętrzny porządek? Pomimo, że wnętrze to wygląda jak skład towarów w sklepie na Powiślu, w Berlinie albo w Wałczu, gdzie na półkach stoją obok siebie kwaszone ogórki, miód, kawa, zapałki, radość i nadzieja, zwątpienie i wyrzuty sumienia, duma, arogancja, ignorancja, system słoneczny, ojczyzna i rodzina, i kwiaty, i motyle...

Tematem wystawionych rzeźb, reliefów i szkiców jest wiedza o świecie oraz o tym, co jest wokół nas i w nas. Źródłem inspiracji jest natomiast ograniczoność i niedoskonałość naszej wiedzy z towarzyszącym jej podziwem dla tego, co niewytłumaczalne.

Za tworzywo prac posłużyło przede wszystkim drewno, ale także papier, beton, gips, brąz, kamień, marcepan, piernik, bursztyn i różne znalezione przedmioty. Punktem wyjścia było to dziecko, które cierpliwie i z pokorą wybierało wodę z morza...

Boris Schwencke

Lüneburg,2002

Lüneburg, sklep mięsny i S 52/78 Pieśń do gwiazdy wieczornej

Kiedy myślę o moich dziadkach, moje wspomnienia są bardzo pomieszane i chaotyczne. Są to na przykład takie skojarzenia jak poranny zapach świeżej kawy, czy smak golonki z kapustą, czy ta złota i zielona kula w ogrodzie. Przede wszystkim jednak pobyty u moich dziadków kojarzą mi się ze starymi zdjęciami, które prawie zawsze przy każdej wizycie były oglądane, z płytami, zwłaszcza operami, których mój dziadek chętnie sluchał i też z Lüneburgiem, gdzie moi dziadkowie po wojnie zamieszkali.

Album ze zdjęciami leżał w dużej szafie na górnej półce, na lewo. Ten album to nie był tylko album ze zdjęciami, ale też rodzaj skarbca pełnego anegdot i opowieści, których bohaterami byli przede wszystkim moi dziadkowie, ale też Frieda, Mieze, Konrad, Lotte, Karl, Lisbeth i też sklep mięsny, który należał do rodziców mojej babci, ciocia Elfi, Reinhard, pradziadkowie i prapradziadkowie. Tam też występowały Hildburghausen i Las Turyndzki, Pisz i Mazury, Elbląg i Kanał Elbląski, Wałcz i Dzierzgoń. Miejsca, w których moi dziadkowie się urodzili, gdzie spędzili dzieciństwo i młodość, poznali się, wzięli ślub i gdzie urodzili się moja ciocia i mój tata. Były to miejsca o pcwnym czarodzieskim uroku, gdzie lasy i jeziora były większe, zimy mroźniejsze i może jeszcze kwiaty bardziej kolorowe.
Były to idylle, ale te idylle zawsze mialy w sobie coś dziwnego. Zawsze były w pobliżu katastrof. Byly wojny, czasy narodowego socjalizmu, płonące synagogi. To nie było widoczne na zdjęciach, było też rzadko kiedy wspominane, ale tworzyło niepokojące tło.

Płyty to też nie były tylko płyty. Mój dziadek zwykle opowiadał jaką operę, z kim, gdzie i kiedy słuchał. Płyty były bardzo uporządkowane. Mój dziadek, z wykształcenia inżynier budowlany i architekt, miał pomarańczowy zeszyt, w którym każda płyta była odnotowana i miała sygnaturę składająca się z jednej litery i dwóch cyfr, który to system nie był łatwy do zrozumienia. Pieśn do gwiazdy wieczornej, którą mój dziadek bardzo lubił, miała sygnaturę S 52/78. Pamiętam, kiedy z moim dziadkiem pierwszy raz słuchałem Tannhäusera. Miałem wtedy może 14 czy 15 lat i Tannhäuser nudził mnie wtedy okropnie, ale mój dziadek wówczas też zapomniał wspomnieć mi o pierwszym akcie Tannhäusera, który można określić prawie jako pornograficzny, co odkryłem dopiero później.

I zostaje jeszcze Lüneburg. Miasto, które stało się bogate przez słone źródła. Perła średniowiecznej architektury. Miasto, które poeta Heinrich Heine określił jako rezydencja nudy. Miasto, przez które często spacerowałem, przez rynek i stare miasto do żurawia, obok kościołów św. Michała, Jana i Mikołaja i przez Górę Wapienną.

Lüneburg, zdjęcia i płyty to oczywiście są tylko fragmenty. Tak naprawdę tych wspomień, związanych z moimi pobytami u dziadków jest jeszcze o wiele więcej. Wiele z nich jest już bardzo odległych, ale niektóre są dość bliskie i przez to są też w jakimś sensie częścią teraźniejszości.

Boris Schwencke

------------------------------------------------------------------------------------------------

Boris Schwencke urodził się 15 marca 1970 w Berlinie. Ukończył Wydział Urbanistyki i Planowania Regionalnego na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie. W roku 1996 rozpoczął studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem otrzymał w pracowni prof. Adama Myjaka w 2001 roku. Aneks do dyplomu – cykl medalierski – wykonał w pracowni prof. Piotra Gawrona.
Brał udział w wielu wystawach w Polsce, Niemczech, Francji, Portugalii i Stanach Zjednoczonych. Jego prace znajdują się między innymi w zbiorach Muzeum Sztuki Medalierskiej we Wrocławiu i w British Museum w Londynie.
Wystawa w Galerii 2.0 jest częścią doktoratu - Boris Schwencke ma otwarty przewód doktorski na Wydziale Rzeźby Warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Promotorem pracy doktorskiej jest prof. Antoni Janusz Pastwa.

Wystawy indywidualne:
Muzeum Książąt Pomorskich, Darłowo, 1999
Galeria „Na Piętrze“, Koszalin, 2000
Muzeum Ziemi Dobrzyńskiej, Rypin, 2001
Podziemie Kamedulskie, Warszawa-Bielany, 2004
Muzeum Ziemi Wałeckiej, Wałcz, 2004
Galeria Ożywcza, Warszawa, 2006

Udział w wystawach zbiorowych:
VSVU Ruzomberok (Słowacja), 1999
Centrum Rzeźby Polskiej , Orońsko, 1999
BWA Gorzów Wlkp., IX Biennale Sztuki Sakralnej, 2000
Sala wystawowa przy Kościele Środowisk Twórczych, Warszawa, 2000
Galeria w Pałacu Lubomirskich, Warszawa, 2000
Galeria Prezydenta Miasta Warszawy, 2000
Galeria Miejska „Arsenał“, XII Biennale Rzeźby, Poznań 2000
FIDEM, Paryż 2002
Galeria Miejska „Arsenał“, XIII Biennale Rzeźby, Poznań 2002
Galeria Browarna, Łowicz, 2003
Podziemie Kamedulskie, Warszawa-Bielany, 2003
Płocka Galeria Sztuki, Płock, 2004
BWA Galeria Miejska,Tarnów, 2004
Płocka Galeria Sztuki, Płock, 2004
BWA Gorzów Wlkp., X Biennale Sztuki Sakralnej, 2004
FIDEM, Seixal (Portugalia), 2004
Galeria Studio, Warszawa, 2005
Goethe-Institut, Nancy (Francja), 2005
Karlsruhe (Niemcy), 2005
Młodzieżowy Dom Kultury, Lublin ,2006
Stadtmuseum Erfurt (Niemcy), „Große kleine Kunst“, 2007
Stiftung Moritzburg, „Die Welt en miniature“, Halle (Niemcy), 2007
FIDEM, California Springs (Stany Zjednoczone), 2007
Seixal (Portugalia), 5th International Biennial of Contemporary Medals, 2008
ZPAP, Warszawa, 2009
FIDEM, Tampere (Finlandia), 2010

INAUGURACJA

2010-10-07T00:36:00.000-07:00

Zapraszamy na pokaz pracy
PAULI JASZCZYK Inwencja C-Color
w piątek 8.10.2010, w dniu inauguracji roku akademickiego,w godz. 12-17
galeria 2.0
ostatnie piętro pałac Czapskich-Raczyńskich ( budynek Rektoratu )

--------------------------------------------------------------------------

Inwencja C - Color

2010-09-26T01:17:00.000-07:00

PAULA JASZCZYK w 2.0

multimedialna forma przestrzenna
pokaz pracy doktorskiej

otwarcie > piątek, 01.10.2010 godz. 19
pałac Czapskich - Raczyńskich
( budynek Rektoratu ASP )
ostatnie piętro

Prezentowana praca jest próbą pokazania tego, że kolor może mieć dźwięk. Do kolorów, które tworzą zmienne geometryczne obrazy projektowane na wielopłaszczyznowe tło, przypisane są brzmienia konkretnych instrumentów. Wybór jest oczywiście czysto autorski. Inwencja C - Color to graficzny zapis partytury muzycznej – plastyczna i abstrakcyjna forma notacji muzycznej.

Paula Jaszczyk w 2005 roku obroniła pracę dyplomową na Wydziale Malarstwa warszawskiej ASP, której część stanowi realizacja zatytułowana: Kalejdoskop podróży. Zapoczątkowała ona autorskie poszukiwania abstrakcyjnego ujęcia koloru i jego formy przestrzennej. Poszukiwanie form złudzeń optycznych autorka kontynuuje w najnowszej pracy. Utwór Inwencja C – Color powstawał przez dwa lata.

Specjalne podziękowania autorka składa:

prof. Jackowi Dyrzyńskiemu – promotorowi pracy

Zofii Moruś – reżyser dźwięku

Rafałowi Listopadowi – monażyście

Dagnie Sadkowskiej, Michałowi Górczyńskiemu, Pawłowi Nowickiemu i Piotrowi Nowickiemu – muzykom zespołu Kwartludium

2010-07-13T06:38:00.000-07:00

galeria 2.0

KATARZYNA BĄKOWSKA
KRZYSZTOF BORKOWSKI
malarstwo

otwarcie > 13.07.2010 godz. 18
ul. Krakowskie Przedmieście 5
pałac Czapskich - Raczyńskich, ostatnie piętro
( budynek Rektoratu ASP )

wystawa czynna po umówieniu:
tel. 508074756
w godz 12-17
od 14.07 do 27.07, pn-pt

z cyklu woda, Katarzyna Bąkowska 2010

Katarzyna Bąkowska
tegoroczna absolwentka Wydziału Malarstwa w warszawskiej ASP. Dyplom z malarstwa realizowała w pracowni prof. Wiesława Szamborskiego.
Inspiracją do jej prac jest codzienna rzeczywistość: miejsca , przedmioty, obrazy. Wielokrotnie są to przestrzenie banalne, niezauważane podczas codziennej egzystencji takie jak sklep osiedlowy, stara klatka schodowa albo pociąg kolejki podmiejskiej. Prace te to osobista refleksja artystki nad tym co utrwala się w ludzkiej pamięci i pozostaje w niej jako symbol danego miejsca i czasu. W ostatnich realizacjach Bąkowska wprowadza do swoich obrazów motyw wody. Jak sama twierdzi „woda jest nie tylko elementem krajobrazu ale również niesie ze sobą pewną tajemnice skrywaną pod nieustannie zmieniającą się światłocieniowo i kolorystycznie taflą . Przestrzenie które powstają z pod pędzla artystki swobodnie się przenikają, igrając z rzeczywistością tworzą swój własny niepowtarzalny świat.

Krzysztof Borkowski 2010

Krzysztof Borkowski

tegoroczny absolwent Wydziału Malarstwa w warszawskiej ASP - ukończył Wydział Malarstwa w pracowni prof. Marka Sapetty. Specjalizację z malarstwa ściennego uzyskał w pracowni adi. kw. I st. Edwarda Tarkowskiego.
Tematem jego obrazów dyplomowych jest problem wpływu międzynarodowych korporacji na życie gospodarcze i społeczne. W pracach malarskich stosuje technikę akrylu i szablonu.

Przemysław Moskal „Digital Sculptures For Analog Sounds“

2010-06-16T10:41:00.000-07:00

Przemysław Moskal „Digital Sculptures For Analog Sounds“ - WEF & UPGRADE!warsaw w 2.0
ZAPRASZAMY NA OTWARCIE WYSTAWY W CZWARTEK (17.06), O GODZ. 17.
WYSTAWA BĘDZIE CZYNNA W DNIACH 18, 21, 22, 23, 24, 25 CZERWCA, W GODZINACH OD 12 DO 17
GALERIA 2.0, UL. KRAKOWSKIE PRZEDMIEŚCIE 5, AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH W WARSZAWIE (BUDYNEK REKTORATU)

NOC MUZEÓW w Galerii 2.0, 15.05.2010. Wystawa Pawła Kwiatkowskiego "Perspektywa 6". Galerię 2.0 odwiedziły tłumy warszawiaków!

2010-05-22T00:31:00.000-07:00

NOC MUZEÓW w 2.0 wystawa Pawła Kwiatkowskiego, dokumentacja 2.0, koncerty. Zapraszamy od 19

2010-05-12T22:22:00.000-07:00

PERSPEKTYWA 6 wystawa Pawła Kwiatkowskiego

2010-05-12T21:53:00.000-07:00

kurator:Marcin Chomicki

plakat: Marcin Chomicki

Paweł Kwiatkowski "PERSPEKTYWA 6".

Otwarcie wystawy odbędzie się w najbliższą sobotę 15.05.2010 o godz. 19.00 (Noc Muzeów)

w galerii 2.0 (szczegóły w załączniku). W dniu wernisażu ekspozycję można oglądać do godz. 2.00 w nocy.

Wystawa będzie czynna do 28.05.2010, od poniedziałku do piątku w godz. 12-17.

Pawła Kwiatkowskiego inspiruje pędzący i nieustannie przyspieszający świat, który zmierza w nieznane. Wykreowana przestrzeń, która istnieje w jego pracy to właśnie to nieznane. To drobne, codzienne zmiany, które stawiają nas przed faktem dokonanym. Technologia, która wczoraj nie była możliwa do wyobrażenia, dzisiaj zastępuje cząstkę naszej natury. Można powiedzieć, że współcześnie mamy do czynienia z trzema rzeczywistościami: materialną, niematerialną duchową iniematerialną nie duchową. Świat niematerialny nie duchowy to wirtualność – w głównej mierze internet. Przestrzeń wirtualna jest niematerialnym „miejscem“ aktywności człowieka. Wymiana myśli, poglądów i opinii, spotkanie i praca – stają się pozbawione doznań zmysłowych charakterystycznych dla świata realnego. Postępuje

odmaterializowanie stosunków międzyludzkich. Marzenie o kontaktach telepatycznych i duchowych urealnia się w radykalnym postępie przyjmując wypaczoną, dziwaczną formę. Z drugiej strony to normalny obraz postępu. Artysta tworzy własną przestrzeń. Przeniesione do niej reguły perspektywy powodują nieprzewidziane dla niego deformacje. Posłużenie się iluzją optyczną dezorientuje widza. Kwiatkowski kreuje własną rzeczywistość jako antidotum na powolne wirtualizowanie świata. Jest to sposób, aby przejść nad tym do porządku dziennego, pogodzić się z nieuniknionym i naturalnym. Jego praca to refleksja nad ztechnologizowanym światem. Obiekty kojarzą się z rzeczywistością wirtualną, „obrazują“ coś nienamacalnego. Inspiracja renesansem dała mu początkowo narzędzie do odtwarzania rzeczywistości. Następnie doświadczenia te pozwoliły na użycie iluzji optycznej, a z czasem deformacji. Sześciany wykreowane w nierealnej przestrzeni przeniesione do wnętrza galerii ulegają zaskakującym zniekształceniom. Posłużenie się odpowiednim kolorem pochodzącym z tradycji przedstawień sakralnych (ultramaryna), jak i iluzjonistyczne operowanie światłocieniem dodatkowo

odmaterializowuje przedstawiane obiekty. Użyte środki wytwarzają w oku widza dodatkową przestrzeń – coś co fizycznie nie istnieje. Praca Kwiatkowskiego wchodzi w pewną relację między materią, a wirtualnością. Klasyczny porządek ulega zdynamizowaniu, jakby został wprowadzony w ruch i zmierzał na spotkanie nieskończoności. Czegoś niedostępnego i zamkniętego przed naszym umysłem.

PAWEŁ KWIATKOWSKI ur. 1974 w Warszawie. Absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie. Dyplom w 2005 roku pod kierunkiem prof. Jarosława Modzelewskiego. Zajmuje się malarstwem, instalacją i wideo. Mieszka i pracuje w Warszawie

2010-05-09T15:10:00.000-07:00

NOC MUZEÓW w 2.0 (15/16.05.2010)

RESOPHLECTION

UPGRADE!warsaw w 2.0

ZAPRASZAMY NA KONCERY (wstęp wolny)

23:00 THAW - HUBERT NAPIÓRSKI, FELICITY MANGAN, BARTEK KALINKA

01:00 RESOPHLECTION - PAWEŁ JANICKI i JAREK GRZESICA, oraz VJCCTVROBOT

WYKŁAD MARKA OSTROWSKIEGO W 2.0

2010-05-09T12:29:00.000-07:00

galeria 2.0 zaprasza na wykład dr Marka Ostrowskiego "SPOJRZENIE WARSA, OBLICZE SAWY"
czwartek 13.05.2010 godz. 18

prezentacja fotografii lotniczych Warszawy z komentarzem autora,który z pasją i znawstwem przeplata w swoich wypowiedziach wiedzę na temat przestrzeni z przecięcia różnych dziedzin:biologii, informacji obrazowej, psychologii postrzegania, urbanistyki,socjologii, historii. Marek Ostrowski jest zapalonym varsavianistą,wszystkie fotografiie wykonuje sam w trakcie lotów nad Warszawą.Wylatał już przeszło kilkaset godzin. Interdyscyplinarne spojrzenie autora otwiera nowe horyzonty myślenia o Warszawie.

fot. Marek Ostrowski

MAREK OSTROWSKI

dr Ostrowski jest specjalistą w zakresie informacji obrazowej i systemów informacji przestrzennej. Wykładowca na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego. Twórca m.in. powstałego już w latach 80-tych XX wieku międzyuczelnianego Podyplomowego Studium Fotografii Naukowej wpisanego w sieć podyplomowych studiów europejskich.
Niezależnie od pracy naukowej na uczelni szeroko prowadzi prace naukowe i badawcze w autorskiej Pracowni Fotografii i Informacji Obrazowej SCI-ART (science&art), co znacznie poszerza interdyscyplinarne możliwości pracy twórczej.
Znaczna część działalności związana jest bezpośrednio z Warszawą. Twórca m.in. największej na świecie „Panoramy Warszawy przełomu Tysiącleci” (2000 r.), sesji naukowych „Tematycznych Panoram Warszawy”. Autor (wspólnie z prof. Andrzejem Ciołkoszem) i wydawca pierwszego "Atlasu zdjęć satelitarnych Polski". Jest autorem podręcznika akademickiego "Informacja Obrazowa" (praca zbiorowa), albumów naukowych m.in. „Emocje odkryć” oraz opartych na analizie zdjęć lotniczych w serii "Polska z lotu orła" oraz wielu publikacji naukowych. Jego ostatnie prace - trzytomowy „Tryptyk warszawski”, na który składają się: ”Spojrzenie Warsa”, „Oblicze Sawy” oraz „Pokolenie Varsovia.pl”, a także plenerowe wystawy wielkoformatowych zdjęć lotniczych m.in. „Warszawa z lotu orła” pokazują, że fotografie lotnicze i satelitarne są nie tylko sposobem nowoczesnego obrazowania przestrzeni, wizytówką nowoczesności, ale jednocześnie sposobem jej pojmowania.
Marek Ostrowski wspólnie z Biurem Edukacji Urzędu Miasta jest także twórcą projektu dydaktycznego „Warszawski Tryptyk Edukacyjny” dla szkół od poziomu podstawowego po akademicki. Informacja obrazowa i zdjęcia lotnicze Warszawy, które sam wykonuje, stały się też platformą nowoczesnego projektu studiów varsavianistycznych na warszawskich uczelniach. Studia varsavianistyczne według tego projektu, jak i wyłaniający się z nich obraz nowoczesnej metropolii realizującej studia o własnym mieście, stają się powoli jedną z marek Warszawy dostrzeganych również za granicą.
Jest członkiem m.in. Komitetu Badań Kosmicznych i Satelitarnych PAN, Komisji Teledetekcji KBK PAN i członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików. Ambasador m.st. Warszawy w staraniach o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury.

www.samper.pl

wykład współorganizowany przez Pracownię Wiedzy o Działaniach i Strukturach Wizualnych prof. Jacka Dyrzyńskiego

"Który był. Krzysztof Niemczyk" Wykład Mariki Kuźmicz w Galerii 2.0 środa 28.04.2010 godz. 18.00

2010-04-26T12:25:00.000-07:00

feedback w 2.0 FOTORELACJA

2010-03-28T13:42:00.000-07:00

Wystawa Marii Wasilewskiej i Andrzeja Wasilewskiego
feedback jest otwarta od poniedziałku do piątku
w godzinach 12-17 tylko do wtorku 30 marca. Zapraszamy.

W późniejszym terminie wystawę można obejrzeć
po uprzednim mailowym umówieniu ( do 15.04 ):
prosimy pisać > galeriadwazero@gmail.com

w mediach o wystawie feedback prezentowanej w 2.0:
http://www.rp.pl/artykul/2,447998.html

autor zdjęć: Krzysztof Ćwiertniewski

SZTUKA PO BERLIŃSKU Fotorelacja

2010-03-25T02:47:00.001-07:00

SZTUKA PO BERLIŃSKU wykład Igora Przybylskiego w Galerii 2.0 środa 24.03.2010 godz. 18.00

2010-03-24T02:03:00.001-07:00

Berlin można śmiało nazwać oknem na świat sztuki. Ogromna ilość galerii, instytucje państwowe ale też trudniej dostępne, mniejsze galerie prywatne są świetnym polem do poznania najnowszych trendów w sztuce współczesnej. Spotkanie "Sztuka po berlińsku" będzie poświęcone w głównej mierze berlińskim galeriom prywatnym. Do obejrzenia będzie ponad 300 slajdów z kilkudziesięciu wystaw z 2009 i 2010 roku. Zapraszamy serdecznie!

feedback w 2.0

2010-03-14T05:30:00.000-07:00

MARIA WASILEWSKA
ANDRZEJ WASILEWSKI

FEEDBACK

otwarcie > 18.03.2010 ( czwartek ) godz.18
wystawa czynna od 19.03 do 30.03
pon-pt od 12 do 17

ostatnie piętro Pałacu Czapskich - Raczyńskich
( budynek Rektoratu ASP )
ul. Krakowskie Przedmieście 5
Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

kurator: Jan Mioduszewski
plakat: Marcin Chomicki
w projekcie plakatu wykorzystano fotografię
autorstwa artystów

Prezentujemy wystawę artysty i artystki z Torunia.
Andrzej i Maria są rodzeństwem. Poza indywidualnymi
pokazami często współpracują przy projektach.
W sposób bardzo ciekawy wykorzystują nowe media
i technologie w instalacjach i sytuacjach przestrzennych.
feedback ( ang. ) - sprzezenie zwrotne.

--------------------------------------------------------

Maria Wasilewska,proces.

Maria Wasilewska,peregrynacje.

Maria Wasilewska, iteracje.

Maria Wasilewska (ur. 1971)
Studia na WSzP UMK w Toruniu.
Tworzy instalacje audio wizualne, świetlne, environment, obiekty przestrzenne

http://www.mariawasilewska.pl/

„Sztukę łączą pokrewieństwa z logiką, matematyką, wreszcie nauką. Ale podczas, gdy te dyscypliny są użyteczne, sztuka użyteczna nie jest. W istocie sztuka istnieje tylko dla siebie samej...”
Słowa Josepha Kosutha pochodzące z 1969 r., ze słynnego artykułu – manifestu „Art after Philosophy” wiążę z nurtem sztuki i myśli twórczej, w której wpisują się zainteresowania i intuicja artystyczna Marii Wasilewskiej.
Jej poszukiwania odrzucające tradycyjną warsztatowo materię sztuki, liczne inspiracje, które znajduje artystka także w świecie nauki i filozofii, próby „dotknięcia” tego co materialnie nieobecne choć przeczuwane w swym istnieniu, to istota duchowego elementu jej sztuki. Środki do tego, to użycie światła, lecz nie jako źródła oświetlającego, ale jego samego – jako specyficznej „materii” sztuki i nośnik swego własnego istnienia, także próby dematerializacji tych doznań i wrażeń, których doświadczaniu w procesie jesteśmy poddawani.
Tworzenie obrazów w przestrzeni iluzyjnej, a także jej samej wraz z możliwością ich unicestwienia np. za pomocą najprostszego zabiegu – chwilowego zatrzymaniu projekcji przed ponownym jej uruchomieniem.
Psychofizjologiczne podejście w takim procesie percepcji i szerszego w nim uczestnictwa włącza automatycznie do odbioru dzieła inne stany świadomości jak marzenia senne, czy życie duchowe. Wszystkie wymienione tu środki, to sięgnięcie do pojęciowego charakteru sztuki, który o czym jestem głęboko przekonany jest najistotniejszym warunkiem wszelkiej twórczości ugruntowanej także w wieku XX myślą twórczą i dokonaniami Marcela Duchampa i Josepha Kosutha.
Gatunek twórczości tu opisywany wykorzystujący światło jako specyficzną materię i środek warsztatowy sztuki posiada swoich wyznawców i kontynuatorów jak choćby nieżyjący już Antoni Mikołajczyk czy także James Turrell artysta amerykański – mistrz światła, którego poszukiwania z pewnością muszą być bliskie dążeniom Marii Wasilewskiej. Może jeszcze Piotra Kowalskiego, artysty francuskiego pochodzenia polskiego. Co jej dokonania upodabnia np. do Turrella – może punkt wyjścia, jako zainteresowania dla zjawisk fizyki. Co różni – własne samodzielne środki i specyficzne zamiłowanie oraz odczuwanie przestrzeni wyniesione z doświadczeń i zainteresowań rzeźbiarskich.
Przestrzeń, którą kreuje i którą nazywa „czasoprzestrzenią” (sięgając do pojęć fizyki i filozofii) oraz względność w jej odbiorze i odczuwaniu czynią dzieło Marii Wasilewskiej na wskroś oryginalnym pozwalającym zagłębić się w tej przestrzeni, którą najchętniej nazwałbym duchową, bo dostarczającą tego typu emocji. Zaszeregowanie tej sztuki do nurtu wizualistycznego byłoby zawsze spłaszczaniem wynikającym z nieodczytywania przesłania.
Czystość i precyzja zastosowanych środków, doskonałość formy i konsekwencja czynią jej realizacje z gatunku instalacji artystycznej perfekcyjnie wizualne, a użyte środki służą zawsze głębszej refleksji. Kontekstualny charakter tej sztuki unaocznia jak bardzo różnym celom może służyć każdorazowe użycie prostej linii, geometrycznej figury, czy ich odkształceń użyte w celach innych niż estetyczne. To właśnie położenie akcentu na czynnik myślowo-skojarzeniowy zamienia materię w idee.(…)
Maciej Szańkowski

Wybrane wystawy indywidualne i zbiorowe

Proces, Otwarta Pracownia, Kraków, 2009;
Inspiracje, Szczecin, 2008;
Projekt 8784h, Galeria XRay, Luboń k. Poznania, 2008;
Antypody umysłu, Galeria Manhattan, Łódź, 2008,
artykulacje, Galeria dla..., Toruń, 2007
pauza – Galeria ON, Poznań, 2007
Przeciąg Festiwal Sztuki Młodych, Zamek Książąt Pomorskich, Szczecin, 2007
Co dalej? – Otwarta Pracownia, Kraków, 2007
error_002: perpetuum soundscreen mobile, BWA Studio, Wrocław, 2007
c.d.n.n. ( z Andrzejem Wasilewskim), Galeria XXI, Warszawa, 2007
iteracje, galeria krytyków POKAZ, Warszawa, 2006
Konstmässan, Expo Center, Stockholm (Szwecja), 2006
Unga polska konstnärer, Polska Instituten, Stockholm (Szwecja), 2006
Zdążyć przed zachodem słońca,15 lecie Galerii Nad Wisłą, Toruń (działania w przestrzeni miejskiej – z Andrzejem Wasilewskim), 2006
? No End ? , Galeria Labirynt 2, Lublin, 2005
Rozpoznanie – demontaż doświadczeń, Galeria Arsenał, Poznań, Galeria Bielska BWA, Bielsko Biała, Galeria Bałucka, Łódź (2006), 2005
Tidsvittnen, Polska Instituten, Stockholm (Szwecja), 2005
Zeitzeugnisse, Polnisches Institut, Berlin (Niemcy), 2005
zdarzenie niesynchroniczne, Galeria nad Wisłą, Toruń, 2005

Andrzej Wasilewski, transfuzja.

Andrzej Wasilewski, fallout.

Andrzej Wasilewski, c.d.n.n.

Andrzej Wasilewski (ur. 1975)
Studia na WSzP UMK w Toruniu.
Tworzy instalacje, wideo instalacje, instalacje kinetyczno-interaktywne, obiekty

Andrzej Wasilewski uprawia w pełni autonomiczną sztukę, której głównym tropem jest wielokierunkowa percepcja i krytyka współczesnej rzeczywistości. Znakiem rozpoznawczym sztuki Wasilewskiego jest technologiczna forma (instalacje złożone z dziesiątek kabli, monitorów, wyświetlaczy i mechanizmów), przekazująca humanistyczne treści o moralizatorskim przesłaniu (politycznym, społecznym, ekologicznym, katastroficznym). W tak konstruowanym przekazie estetyka globalnej kultury – masowej i niszowej – stanowi nieodłączną składową. Wszechobecna popkultura przetworzona i złożona „od nowa”, w pracach Wasilewskiego nabiera złowieszczego wymiaru. Stanowi też impuls do autorefleksji artysty, który, niemal w każdej pracy, stawia pytania o sens pracy artysty, powielania obrazów i twórczej replikacji. Dlatego, m.in., jego realizacje mają zawsze bardzo osobisty charakter, co w połączeniu z ich kulturowym i teoretycznym zapleczem składa się na skomplikowaną interpretacyjnie, autoironiczną a zarazem efektowną formalnie sztukę.
Jednym z najważniejszych wyróżników twórczości Andrzeja Wasilewskiego jest krytyka i dekonstrukcja kultury masowej, rozumianej jako zbiorowa umowa, iluzja, a nawet kłamstwo. W pracach Wasilewskiego przybiera ona postać fałszywej maski kręgu zachodniej cywilizacji, którą artysta zdziera. Artysta tropi jej „fałszerstwa” za pomocą cytatów z oficjalnej ikonografii mediów oraz różnych obszarów przez wysoką kulturę, czy politycznie poprawne media, negowanych lub ignorowanych (gry komputerowe, estetyka subkultur, anarchizm). Często wszystkie te tematy dopełniają się, tworząc wielopoziomową opowieść o współczesnym świecie.
Przemysław Jędrowski

Wybrane wystawy indywidualne i zbiorowe

Agal Hazahab, CSW Łaźnia, Gdańsk, 2009
Slick 09, Centquarte, Paryż (Francja), 2009
Erased Walls, Preises Museum, Berlin (Niemcy), 2009
Looking for a NEW EARTH, Sojo Gallery, Kumamoto (Japonia), 2009
MMAC International Exhibition, Yamabiko Gallery, Mishima (Japonia), 2009
Mixed Media Art Communication, 10-box Gallery, Sendai (Japonia), 2009
Epidemia, Zona Sztuki Aktualnej, Łódź, 2009
ArtVilnius'09, Wilno (Litwa), 2009
Lucim żyje, CSW Znaki Czasu, Toruń, 2009
Trzecia odsłona, Muzeum Architektury, Wrocław, 2008
V Triennale Młodych, CRP, Orońsko, 2008
eksperyment arbiterium, Galeria Piekary, Poznań, 2008
eksperyment nequitum, Galeria Manhattan, Łódź, 2008
[un]human terror - Mediations Biennale, Poznań, 2008
Maszyny pożądające, Zona Sztuki Aktualnej, Łódź, 2008
c.d.n.n. (z Marią Wasilewski), Galeria XX1, Warszawa, 2007
TRANSVIZUALIA 007: MEDIASCREAM! [STYMULACJA-SYMULACJA], Gdynia, 2007
Przeciąg Festiwal Sztuki Młodych, Zamek Książąt Pomorskich, Szczecin, 2007
Unga polska konstnärer, Polska Instituten, Sztokholm (Szwecja), 2006
Obrazy jak malowane , Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała, 2006
Zdążyć przed zachodem słońca 15 lecie Galerii Nad Wisłą, Toruń
(działania w przestrzeni miejskiej – z Marią Wasilewską), 2006
Transfuzja, Centrum Rzeżby Polskiej, Orońsko, Galeria ON Poznań, 2006
Zeitzeugnisse, Polnisches Institut, Berlin (Niemcy), 2005
I Biennale Młodej Sztuki Europejskiej Supermarket Sztuki, Warszawa, 2005
6 Krajowa Wystawa Malarstwa Młodych/7 Konkurs im. Eugeniusza Gepperta,
BWA Awangarda, Wrocław, 2005

2010-03-13T15:00:00.000-08:00

JESZCZE RAZ O WYSTAWIE PIOTRA KOPIKA
CYBIS NACHT I BIG PSOMM 2

W trakcie twania wystawy Kopika ukazały się
recenzje i artykuły w prasie
( Gazeta Wyborcza, Rzeczpospolita )
i na blogu ( zrobtowwawie.blox.pl ).
Dla zainteresowanych publikujemy linki
do tych materiałów:

http://zrobtowwawie.blox.pl/2010/02/Second-Life-Kopika.html
http://www.rp.pl/artykul/9149,436708_Stworki_Kopika.html
http://wyborcza.pl/1,94899,7594091,artysta_w_second_life.html

Polecamy równiez stronę internetową Piotra Kopika:

http://www.piotrkopik.com/

A czytelników, którzy chcieliby przypomnieć sobie
dokumentalną machinimę prezentowaną na wystawie
w 2.0 w lutym namawiamy do zajrzenia tutaj:

http://www.youtube.com/watch?v=04soAsLSt74

Piotr Kopik, Big Psomm 2, kadry z dokumentalnej machinimy

Fotorelacja.Galeria 2.0, wykład Natalii Kaliś MASOCHIZM W OBRAZKACH

2010-03-12T03:17:00.001-08:00

MASOCHIZM W OBRAZKACH wykład w 2.0

2010-03-05T23:33:00.000-08:00

projekt plakatu Marcin Chomicki

Galeria 2.0 zaprasza na wykład Natalii Kaliś
MASOCHIZM W OBRAZKACH

Pałac Raczyńskich ( budynek rektoratu ASP)
ostatnie piętro
ul. Krakowskie Przedmieście 5
ŚRODA 10.03.2010 godz. 18.00
www.galeriadwazero.blogspot.com

Chuderlawy mężczyzna u stóp lodowato wyniosłej kobiety - taki obrazek staje nam przed oczami gdy myślimy o masochizmie. Czym w rzeczywistości jest ta popularna perwersja? O czym opowiada? Dlaczego tak kocha ją sztuka współczesna? Skąd tylu artystów masochistów z żyletkami i skalpelami? Czy jako widz jesteś panem czy niewolnikiem? Jaką rolę grasz w tym spektaklu? Masochizm w obrazkach będzie wizualną podróżą podczas której spróbuję te kwestie rozjaśnić...

Natalia Kaliś - historyczka i krytyczka sztuki, doktorantka Instytutu Sztuki PAN, wykładowczyni Collegium Civitas w Warszawie.

FOTORELACJA _ INSTANT

2010-03-01T11:55:00.001-08:00

wernisaż wystawy instant - portret zbiorowy
ZDJĘCIE WYKONANE PRZEZ RAFAŁA KUCHARCZUKA
PRZEROBIONYM APARATEM POLAROIDA
(miks polaroida 800 i 110a z kasetą na filmy typu 100)

zdjęcie Rafała Kucharczuka
fot. Jaśmina Wójcik

przygotowania do wykonania zbiorowego portretu
fot. Jaśmina Wójcik

Rafał Kucharczuk
fot. Jaśmina Wójcik

otwarcie
od lewej: Krzysztof Jabłonowski, Katarzyna Majak, Piotr Markowski, Krzysztof Ćwiertniewski, Rafał Kucharczuk, Michał Bojara, Jacek Poremba, Jakub Wróblewski
fot. Jaśmina Wójcik

otwarcie
fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

fot. Jaśmina Wójcik

INSTANT

2010-02-23T09:57:00.000-08:00

INSTANT
wernisaż: 1.03.2010 (poniedziałek) godz. 18.00
wystawa czynna: 2-7.03.2010 (wtorek - niedziela)
w godzinach: 12.00 - 18.00
Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie
ul. Krakowskie Przedmieście 5,
budynek Rektoratu, 4. piętro.

Artyści: Bojara Michał, Ćwiertniewski Krzysztof, Jabłonowski Krzysztof, Kucharczuk Rafał, Majak Katarzyna, Markowski Piotr, Poremba Jacek,

INSTANT to unikatowa wystawa - format polaroid powoli zanika, po zamknięciu linii produkcyjnej firmy POLAROID zaczyna brakować materiałów.
Artyści prezentujący swoje prace to: Michał Bojara, Krzysztof Ćwiertniewski, Krzysztof Jabłonowski, Rafał Kucharczuk, Katarzyna Majak, Piotr Markowski i Jacek Poremba. Poruszają się oni w różnych stylistykach, mają inne podejście do materii fotograficznej.
Łączy ich technika fotografii ekspresowej, w której każdy z nich na swój sposób ukazuje to, co dla niego istotne. INSTANT to wystawa ważna. Prezentowane prace to oryginalne polaroidy, mięsiste zdjęcia, fetyszyzujące obiekty fotograficzne. Widz będzie miał możliwość obcowania z siedmioma różnymi spojrzeniami współczesnych artystów, a patronuje temu jedno hasło. Instant

Artyści o polaroidzie

MICHAŁ BOJARA >>

Polaroid rodzaj aparatu fotograficznego umożliwiającego niemal natychmiastowe wywołanie zdjęcia. Nazwa Polaroid jest znakiem towarowym firmy Polaroid Corporation.” Co do reszty to już kwestia zabawy materiałami i maszynami spod znaku Polaroid Corporation, co za tym idzie można wszystko co wytrzyma papier, a jak nie wytrzymuje, to też nie jest tak źle.

Naprawdę przyjemna zabawa.

KRZYSZTOF JABŁONOWSKI >>

„Jedną z moich powinności we współczesnym świecie, w którym ,,słaba myśl" jest na tyle słaba, że nie generuje dialogu, bo już nikt nikogo nie chce słuchać, wszyscy chcą jednak mówić (albo ,,pstrykać" zdjęcia) jest nauczanie ludzi stawiania pytań tak, by nie stali się ofiarami obrazów, ale mogli je używać jako narzędzia krytycznej analizy" Vilem Flusser

Zatrzymać teraźniejszość, pochylić się nad nią, zastanowić się. Nasza pamięć pulsuje. Przypominamy sobie jedynie fragmenty zdarzeń. Przeszłość staje się dla nas nie w pełni wyjaśniona. Ową szaleńczą ucieczkę teraźniejszości w przeszłość porównał George Kubler do skrawka ciszy, w książce „Kształt czasu” - jest zawarta zaledwie pomiędzy tykaniem zegara - pisał autor.

Do wykonania swoich zdjęć postanowiłem użyć kamer wielkoformatowych. Polaroidy były głównym materiałem wykorzystanym przeze mnie. Zdjęcia w swojej materii nie są materiałem idealnym pod względem technicznym. Nacechowane są wadami, brudami. Owe artefakty tworzą część kompozycji. Nieostrość pomaga w zdystansowaniu się od realizmu wizerunków, zwraca uwagę na symboliczny charakter przekazu fotograficznego. Fotografie wykonywane były na przestrzeni kilku lat. Nie były utrwalane ani specjalnie zabezpieczane. Patrzymy na miejsca których fotograficzne trwanie zależy od trwałości „fotonośnika”. Podobizny osób cofają się pozostawiając po sobie puste, odmienione kolorystycznie miejsce. Ciągłość obrazu znika. Doświadczenie i wiedza pozwalają jeszcze na uzupełnienie ubytków ale tylko do pewnego stopnia. Jeśli to trwanie nazwiemy pamięcią obrazu, to dalsza część pracy ukazuje w jaki sposób nasza pamięć wygasa. Proust powiedział, że fotografia nie jest prostym narzędziem pamięci, lecz jej fundamentem, a bywa, że zastępuje pamięć. Zdjęcia są nasycone czasem, dosłownie i w przenośni. Starzeją się tak samo jak my oraz jak te wszystkie chwile zarejestrowane podczas fotografowania.

RAFAŁ KUCHARCZUK >>

Polaroid – zjawisko niezmiernie popularne i rozpoznawalne zakorzeniło się wyjątkowo głęboko w kulturze i w świadomości naszych czasów, stało się ikona i genialnym znakiem rozpoznawalnym na całym świecie. Przez blisko 60 lat polaroidy współistniały w harmonii z tradycyjnymi analogowymi typami materiałów, jednak teraz ustępują pola wszechobecnej fotografii cyfrowej – nowej fotografii natychmiastowej.

Te niezwykle plastyczne materiały były powodem powstania wielu nowych dziedzin fotografii, nowych technik. Polaroid stał się składnicą wspomnień, intymnym, swobodnym środkiem wyrazu, powstającym nieco z boku, w tajemnicy, z pewnym dreszczykiem emocji.

Cały „rytuał” robienia zdjęć polaroidem ma w sobie coś magicznego – podobnie jak proces jego wywoływania i pojawiający się na naszych oczach obraz, niezwykła kolorystyka, dźwięk rozrywania negatywu od pozytywu, a nawet zapach wywoływacza.

Zwykła fotografia staje się oprawiona, oderwana od rzeczywistości, natychmiast staje się zaprojektowanym obrazem, zapamiętanym wspomnieniem. Utrwala się tym mocniej, że powstaje na naszych oczach w świetle dziennym i dokładnie wtedy kiedy jest nam potrzebna. Wokół nowo narodzonego obrazu skupia się cała uwaga, a zdjęcie nasiąka emocjami i staje się naszym dziełem. Różnorodność materiałów i technik polaroida zjednoczyła pod swoją marką wielu artystów, dała możliwość na realizację wielu pomysłów, nadała nowy sens fotografii i pozwoliła na nowe sposoby jej użycia. Fotografia stała się ciałem materialnym – czymś więcej niż błyszczącą odbitką, obiektem dosłownie.

Prezentowane prace – obiekty – powstały przy użyciu mniej popularnych, mniej dostępnych materiałów polaroida – z serii „100”. Polaroidy tego typu nie wywołują się na naszych oczach – by ujrzeć efekt musimy je „rozerwać”, oddzielić negatyw od pozytywu. W przeciwieństwie do popularnych zdjęć z charakterystyczną ramką tutaj powstaje wiele „odpadków”. z którymi trudno jest się rozstać. Każdy kawałek plastiku, papieru nosi znamiona powstałego obrazu, jest jego częścią. Stąd też tendencja do tworzenia kompozycji, colage, z pozornie nieprzydatnych części zdjęcia. Każdy obiekt mimo iż musiał powstać w krótkim czasie, przez wiele godzin zbiera odciski palców, czasem jest męczony, czasem malowany, dekorowany, cięty, klejony przez co staje się bardzo osobisty. Zmienia się na naszych oczach, przyjmuje przemyślenia, marzenia, emocje, a nawet frustracje. Zamyka je w swoje ulotnej, delikatnej formie, w swoim papierowym podłożu. Tych dwadzieścia obiektów-ramek przesiąkło wieloma chwilami i stylami oraz eksperymentami i mimo iż każdy z nich jest inny, niepowtarzalny to wszystkie jednak tworzą całość. Nieoczywisty obraz, niedomówioną opowieść o ludziach, o rzeczach, chwilach i miejscach.

Obiekty te to eksperymenty i desperackie próby ocalenia ostatnich egzemplarzy, nieudanych zdjęć, nielicznych pozostałych ładunków. Zawsze towarzyszy temu jakiś strach, nie wyjdzie.., nie jest doskonały... czy jest taki jaki miał być. To próba wyciśnięcia z paczki z dziesięcioma zdjęciami jak najwięcej. Opłakiwanie każdego straconego materiału. Nieskończone oglądanie, kadrowanie, ratowanie. To brak materiałów zmusza do myślenia do ciężkiej pracy do trudu podjęcia decyzji – robić czy nie robić, zdjąć czy nie zdjąć! Czas biegnie przed zrobieniem zdjęcia, a niepewność i napięcie wzrasta wraz z oczekiwaniem na wywołanie, wszystko jest już przygotowane, nie może się zmarnować ani jedna z możliwości jakie da ułamek sekundy, w którym naciśnięty był spust. Tajemniczy negatyw, kolorowy pozytyw, przeklejony mokry obraz na papier. Często to wielki zawód, często zdenerwowanie i zrezygnowanie, ale także zdumienie i zachwyt. Emocje mieszają się i zmieniają podczas nieustannego dotykania i oglądania.

PIOTR MARKOWSKI >>

Dlaczego fotografia polaroidowa…

Trochę z przekory… to dziwny moment na wejście w fotografię instant, natychmiastową. Główny potentat − firma Polaroid ogłosiła bankructwo w dniu obrony mojego dyplomu. Materiały eksploatacyjne są nieznośnie drogie i będą jeszcze bardziej… na szczęście na rynku, poza resztkami Polaroida, funkcjonują jeszcze filmy Fuji, co stanowi istotne wsparcie dla „takich” jak ja. Drugi powód to oczywiście i przede wszystkim sprawa estetyki tego nośnika, zwłaszcza formatu właściwego dla kamer prostych, popularnych a niekoniecznie dla aparatów np. średnio- i wielkoformatowych stosujących specjalne kasety na filmy polaroidowe. Rozmiar, kolorystyka odbitek uzyskiwanych z polaroida, wręcz gotowe „dzieło” stanowi dla mnie coś absolutnie kuszącego i niepowtarzalnego. To fascynujące połączenie fotografii tradycyjnej i cyfrowej… gdzie wprawdzie odbitkę otrzymujemy natychmiast, ale nie mamy już prawie żadnego wpływu na to, co się stanie po jej naświetleniu… możemy ją tylko pokazać, wyrzucić, schować głęboko… Fotografia polaroidowa zmusza do innego spojrzenia na obiekt. Spojrzenia w sposób niepozwalający na błędy oraz powtórki z jednej strony, zaś z drugiej także w sposób bardzo spontaniczny i emocjonalny. Polaroid pozwolił mi być sobą i ze sobą… a to czasem niemożliwe. Żadna inna technika fotograficzna mi tego nie dostarcza…przynajmniej w tym momencie, na tym etapie.

KATARZYNA MAJAK >>

KRZYSZTOF ĆWIERTNIEWSKI >>

JACEK POREMBA >>

Wielokrotnie powtarza, że zdjęcia są efektem inspiracji i pracy umysłu fotografa, a aparat to tylko mniej lub bardziej skomplikowane narzędzie pracy. W czasach łatwej dostępności medium, jakim jest fotografia, zdarza nam się o tym zapominać i nie szanować kolejnych naciśnięć spustu migawki.

Zdjęcia z UPGRADE!warsaw w 2.0 KONCERT 22.02.2009, godzina 20, galeria 2.0 AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH Krakowskie Przedmieście 5

2010-02-23T00:44:00.000-08:00

UPGRADE!warsaw w 2.0

2010-02-20T03:08:00.000-08:00

UPGRADE!warsaw w 2.0
ZAPRASZAMY NA KONCERT
22.02.2009, godzina 20, galeria 2.0
AKADEMIA SZTUK PIĘKNYCH
Krakowskie Przedmieście 5

Sindre Bjerga od lat podpina się do tajnych, upiorno-drone’owych częstotliwości. Pomimo ciągłego wydawania materiału w rozmaitych labelach, wciąż przechwytywał widmowe transmisje z szarej próżni. Spodziewajcie się psychodelicznych drone’ów, spotykających od czasu do czasu skrawki dźwięków rozmagnetyzowanych taśm oraz odrobine “concrete music” opartej na brzmieniach zepsutych przyborów kuchennych. Od 2004 roku Sindre kolaboruje z Jan-M. Iversenem w duecie Bjerga/Iversen.
Ostatnie wydania: “Electrical Centrifuge” (Striate Cortex), “Can’t go fast enough to get there early” (kolaboracja z Robertem Hortonem / Blackest Rainbow).
http://www.myspace.com/sindrebjerga
http://www.myspace.com/bjergaiversen

Nils Rostad – malarz, muzyk-samouk, od lat parający się gitarowym graniem improwizowanym, o bardzo uczuciowym i personalnym charakterze. Więcej zawdzięcza amerykańskim prymitywistom jak Dredd Foole, Loren Connors czy Christina Carter, aniżeli europejskim tradycjom awangardy i free jazz’u. Rostad gra również w duecie z Sindre Bjerga pod nazwą Magnetic North Duo.
Ostatnie wydanie: “Recorded with a microphone standing on a table” (Striate Cortex).
http://www.myspace.com/rostadnils

Thaw - Hubert Napiórski pod tym aliasem koncentruje się na muzyce preparowanej, elektroakustycznej, noise, drone, field recording.
Działa od 1996 - jego projekt Astipalea (http://www.astipalearecords.pl.tl ), pod szyldem którego wydaje muzykę swoją i innych działa od 25 sierpnia 2002. Jest oficjalnym i jedynym polskim dystrybutorem portugalskiej wytwórni Creative Sources wydającej muzykę improwizowaną ( www.creativesourcesrec.com).
Działa również pod dwoma innymi aliasami: djfeaturing (turntablism) i kitty kit (improwizacje na pojedyncze instrumenty solo). w pracy operuje różnymi technikami - głównie analogowo akustycznymi, gra na akustycznych laptopach. Zajmuje się również fotografią, pisze opowiadania, wiersze, teksty o kulturze muzycznej.
http://www.astipalearecords.pl.tl

CADAVeR Piotr Olczak - z inspiracji produkcjami Sceny PC, grafik 3D samouk.Swoje dzialania prowadzi od kilkunastu lat w przestrzeni wirtualnej zapelniając ją abstrakcyjnymi obiektami. Od kilku lat zajmuje się wizualizacjami, oraz modyfikacjami obrazu otoczenia z nastawieniem na urządzenia analogowe. Ostanio zajmuje się wypelnianiem przestrzeni światlem. Większość wolnego czasu spędza w funkcjonujących oraz opustoszalych przestrzeniach przemyslowych.

2010-02-11T10:56:00.000-08:00

PIOTR KOPIK w galerii 2.0

CYBIS,NACHT I BIG PSOMM 2

naklejki, płótno, machinima

wernisaż>
16.02.2010 ( wtorek ) godz.18
wystawa czynna
od 17.02 do 26.02.2010
pon - pt. w godz. 12-17

projekt plakatu Marcin Chomicki

Piotr Kopik o wystawie:
To projekt z cyklu Psychosomatic Rebuilding . Podstawową strukturą projektów spod tego znaku są psommy, czyli ludziki/stworki o charakterystycznej estetyce, będące portretami cielesno-psychicznych stanów i odczuć. Za pomocą różnych form i mediów są one używane między innymi do budowania kompozycji i obiektów. Praca stworzona za pomocą psommów tworzy nieregularną, pulsującą i „unerwioną” przestrzeń. Tworzenie, czy odtwarzanie za ich pomocą obrazów, „malowanie” nimi uwrażliwia, uczłowiecza przedstawienie. Gęste wyklejenie większej płaszczyzny niewielkimi naklejkami z psommami daje także efekt obrazu podobny do efektu jaki wychodził kolorystom. Kontekst ASP w Warszawie, na której ma miejsce projekt, dał świetny pretekst by psommy spróbowały „odegrać” obrazy Cybisa i Nachta-Samborskiego, ikon koloryzmu i akademii w Warszawie.>Psommy będące płaskimi grafikami i tworzące zamknięte kompozycje to tylko jedna z wielu ich form bycia. Bardzo ważną przestrzenią w której funkcjonują to ogólnodostępny wirtualny świat (Second Life, a w krótce także Reaction Grid). Są tam trójwymiarowymi avatarami. Można więc wcielić się w psomma, nawigować nim, modyfikować go, zmienić na innego. Doświadczenie identyfikacji z tego rodzaju avatarem otwiera nowe doznania wirtualnej cielesności. Tak jak różne internetowe emotikony w powierzchowny sposób wyrażają tylko skrajne emocje i to samej twarzy, tak psommy wyrażają masę subtelnych emocji i robią to całym ciałem. Za pomocą trójwymiarowych avatarów możemy je poczuć na własnej wirtualnej skórze.
Film Big Psomm 2 to krok dalej, żeby być jednym avatarem nie wystarcza tu jeden człowiek. Eksperyment został przeprowadzony w Second Life. Żeby stworzyć tytułowego Big Psomma, potrzebne było minimum kilkanaście osób. Każdy mógł stać się inną częścią specyficznego ciała i stworzyć element organizmu.
Nieoczywistość konkretnych części ciała prowokowała uczestników do improwizacji. Trudności w nawigowaniu i komunikacji (czat zakrywający momentami cały ekran) nie przeszkadzały uczestnikom godzinami próbować żłożyć się w całość. A nieskoordynowane i rozgadane części Big Psomma tworzyły jego niespokojną animację.

Piotr Kopik, obrazy z naklejkami psommowymi

2009-12-29T11:33:00.000-08:00

ELIZA PROSZCZUK W GALERII 2.0

LOVE MEAT,
LOVE THAT,
RAW MEAT

WERNISAŻ: 12.01.2010 GODZ.18
ul. Krakowskie Przedmieście 5, ASP w Warszawie

Elizę Proszczuk zawsze intrygowało to, co żywotne, organiczne, co wewnątrz ciała. Co czerwieni się, pulsuje pod skórą. „ Będąc dzieckiem pragnęłam obejrzeć swój organizm od środka. Interesowała mnie jego mechanika, kolor, materia, kształt. Obrazki w książkach ze „środowiska” nie były dość wiarygodne. Zbyt płaskie, zbyt różowe, małe, nie mające nic z materialności człowieka. Najbardziej rzeczywiste było mi ciało moje, mamy, taty, brata i przyjaciółki Eweliny – pisała w pracy dyplomowej obronionej na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz w „Infantile Hematology”, książce artystycznej swojego autorstwa
W obrazach Elizy Proszczuk czerwona farba rozpływa się naturalnie, płynie strugami we własnym rytmie, tworząc sensualne, cielesne pejzaże. Proszczuk maluje zarówno duże, jak i niewielkie obrazy. Jako podłoże wykorzystuje przede wszystkim znalezione materiały: stare, zżółknięte kartki, papiery z billboardów, prześcieradła. Są to wybory znaczące, bo podkreślają organiczny związek obrazu ze światem zewnętrznym. Obraz „nie przychodzi znikąd”, on rodzi się, powstaje. Ma korzenie, jest cieleśnie powiązany z osobą, dzięki której się ujawnia i z miejscem, w którym powstaje. Artystka zaczyna malowanie na podłodze, by potem podnieść obraz i powiesić na ścianie. W zależności od wybranego podłoża jej obrazy różnią się miedzy sobą: te malowane na billboardowych płachtach są bardzo materialne, ciężkie i konkretne, jakby techniczne, na papierze i prześcieradłach - subtelniejsze, bardziej intymne i ujawniające/sugerujące erotyczną aurę. Wspólna wszystkim pracom Elizy Proszczuk jest zaznaczająca się na różne sposoby cielesność: zarówno bezpośrednio, poprzez przedstawione motywy - ciała, komórki, jaki i w sposobie powstawania obrazu, który znajduje odzwierciedlenie w pulsującej, organicznej strukturze obrazu, ale przede wszystkim - poprzez jego „istnienie”, proces stawania się. Bowiem dla autorki dochodzenie do obrazu, wszystkie gesty, znaki i myśli, które po drodze się pojawiają, są równie istotne jak to, co na końcu uzyskuje formę zamkniętą.
Frag. tekstu Magdaleny Wichierkiewicz pt. We wnętrzu czerwieni się, pulsuje.. towarzyszącego wystawie E.Proszczuk w gal. XX1 w maju 2009 r.

ilustracje do książki "Infantile Hematology"

W 2008 roku, podczas pobytu twórczego Fundation B.a.d w Rotterdamie, Eliza Proszczuk przygotowała anglojęzyczną publikację „Infantile Hematology”. Wbrew „medycznemu” tytułowi, jest to książka artystyczna. Tkanką pracy są kolaże Elizy Proszczuk, którym towarzyszą teksty/ wypowiedzi: jej własne, znajomych, osób ze świata sztuki, cytaty z literatury. Wszystkie dotyczą żywotności, pulsowania, istnienia: ciała, przestrzeni, czerwieni, rytmu, komórki…Inspiracją do zrealizowania projektu stał się zakupiony kiedyś podręcznik akademicki z lat sześćdziesiątych poświęcony hematologii wieku dziecięcego. W zamieszczonych w książce mikroskopowych zdjęciach dziecięcej krwi oraz ilustracjach stanów chorobowych, Eliza Proszczuk znalazła fascynujący świat form i energii, ale także – inspirację do pytań o możliwości i zakres cielesności.

Frag. tekstu Magdaleny Wichierkiewicz pt. We wnętrzu czerwieni się, pulsuje.. towarzyszącego wystawie E.Proszczuk w gal. XX1 w maju 2009 r.

performance,Kunsthalle KOP, Breda, 25.01.2008,

Eliza Proszczuk urodziła się w 1980 roku w Białymstoku. Mieszka i pracuje w Warszawie i Rotterdamie. Jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2000-2006). W latach 2007-2009 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych Post St. Joost w Den Bosch, Breda na Wydziale Visual Art. 29 czerwca 2009 uzyskała dyplom International Master of Fine Arts tej uczelni.

Od października 2008 do kwietnia 2009 roku przebywała na rezydencji twórczej w ramach stypendium B.a.d. Fundation. W tym czasie realizowała projekt artystyczny dla Rotterdamu. Obecnie współpracuje z artystami holenderskimi przy projektach dla rotterdamskiej dzielnicy Charlois. Podczas studiów post St Joost opracowała i prowadziła warsztaty kreatywności dla studentów I, II, III roku Akademii „ When I was a child I wanted to be…” Uczestniczyła także w programie rezydencji twórczej Hommes Gallery w Rotterdamie.

Zajmuje się malarstwem abstrakcyjnym, instalacją oraz performance. W swojej twórczości poddaje refleksji relacje międzyludzkie. Inspiruje ją szerokorozumiana organiczność, pojęcia takie jak ciało, przestrzeń, czerwień, rytm, komórka ludzka. Kluczowe dla jej sztuki są także zagadnienia „ikony społecznej”, „ikony prywatnej”. W sferze swoich zainteresowań umieszcza zagadnienia dotyczące kształtowania kultury, szczególnie relacji pomiędzy artystą a odbiorcą u schyłku postmodernizmu.

Uczestniczyła w wielu wystawach i festiwalach np. „Noc Muzeów”, SM’s Stedelijk Museum, Den Bosch (Holandia), wystawa zbiorowa “Bat Reel 2”, De Veemvloar, Amsterdam (Holandia), wystawa zbiorowa „Bat Reel”, Novylon, Antwerpia (Belgia); wystawa indywidualna „Infantile Hematology”, Galeria XX1 ,Warszawa; prezentacja/performance/ wystawa indywidualna, “Monkeys on the Water”, Het Wilde Weten, Rotterdam (Holandia); udział w Festiwalu Europy Wschodniej „Oost West Burlesk”, Rotterdam (Holandia); wystawa zbiorowa, Galeria DEK 66, Rotterdam (Holandia); wystawa zbiorowa, Galeria Kunst Super Rotterdam(Holandia); „Performance Night”, KOP, Breda (Holandia); wystawa zbiorowa, galeria M.I.K.C, Delden (Holandia); projekt artystyczny z udziałem Alisji Ibbaran „ If not not’ ”, Barcelona (Hiszpania). wystawa zbiorowa, Biennale Tkaniny Artystycznej, galeria Turiec Martina (Czechy); wystawa zbiorowa, Triennale Tkaniny Artystycznej, ARTTEX , galeria P.M. Bohuna, Liptovsky Mikulas

KAROL RADZISZEWSKI W 2.0 FOTO

2009-11-26T08:25:00.001-08:00

2009-11-23T14:23:00.000-08:00

UPGRADE!warsaw w 2.0
kurator: UPGRADE!warsaw
25.11.09, GODZ 18, GALERIA 2.0, KRAKOWSKIE PRZEDMIEŚCIE 5, ASP W WARSZAWIE

Karol Radziszewski
video-wykład
ARTYSTA - PRZEDMIOT POŻĄDANIA

Czy polscy artyści świadomie budują swój wizerunek? Czy sukces finansowy jest sexy? Czy seksualność artysty ma wpływ na jego karierę? Który z młodych polskich malarzy wzbudza największe pożądanie?

W swojej prezentacji Karol Radziszewski przyjrzy się artystom jako zwykłym facetom. Co więcej, facetom mogącym potencjalnie stać się obiektem pożądania. Video-wykład, do wystąpienia w którym artysta zaprosił różnych gości, będzie przeplatany fragmentami jego filmów. Po prezentacji zapraszamy publiczność do dyskusji.

Pierwotna wersja filmu powstała w ramach cyklu „Moja historia sztuki“, realizowanego przez CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie.

KAROL RADZISZEWSKI
(ur. 1980 w Białymstoku) Mieszka i pracuje w Warszawie. Autor instalacji, akcji, fotografii i filmów wideo. Malarz, performer, wydawca. Absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP (1999–2004). Pomysłodawca i współtwórca działającej od 2001 roku Latającej galerii szu szu. Założyciel, wydawca i redaktor naczelny magazynu DIK Fagazine. Laureat nagród i stypendiów m.in. głównej nagrody konkursu Samsung Art Master (2006). Nominowany do Nagrody Fundacji Deutsche Bank „Spojrzenia 2007“ oraz Paszportu „Polityki“ (2009).
Uczestnik licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych w Polsce (m.in. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, CSW Łaźnia w Gdańsku, Muzeum Sztuki w Łodzi, Miesiąc Fotografii w Krakowie, Biennale Fotografii w Poznaniu) i za granicą (m.in. Biennale w Pradze, New York Photo Festival w Nowym Jorku, Biennale of Young Artists w Tallinie, Bat-Yam International Biennale of Landscape Urbanism w Bat-Yam, Galerie für Zeitgenössische Kunst w Lipsku, Kunsthalle Exnergasse w Wiedniu, New Museum w Nowym Yorku oraz Cobra Museum of Modern Art w Amsterdamie).

www.karolradziszewski.com

2009-11-05T04:07:00.000-08:00

PAWEŁ JANICKI - UPGRADE!warsaw w 2.0

OTWARCIE WYSTAWY, VIDEO-DOKUMENTACJA

autorka dokumentacji Ania Ejsmont

W MEDIACH O GALERII 2.0

Agnieszka Kowalska, współautorka przewodnika

„Zrób to w Warszawie” o galerii 2.0:

http://miasta.gazeta.pl/warszawa/1,101464,7220331,2_0_start_.html

"Zrób to w Warszawie!" – to alternatywny przewodnik miejski autorstwa Agnieszki Kowalskiej i Łukasza Kamińskiego, dziennikarzy Gazety Wyborczej. Przewodnik został wydany w maju 2009.

Jego autorzy „chcą udowodnić, że w Warszawie nudzą się tylko nudziarze”. Suplementem do przewodnika jest pełen informacji blog: zrobtowwawie.blox.pl. Polecamy!

Rzeczpospolita Online o galerii 2.0:

http://www.rp.pl/artykul/9131,386905_UPGRADE_warsaw.html

2009-11-04T01:17:00.000-08:00

FOTORELACJA

OTWARCIE UPGRADE!WARSAW,

PAWEŁ JANICKI W GALERII 2.O

Paweł Janicki i Roch Forowicz w tle praca NetEater: DataTower

( instalacja/rzeżba generatywna)

Paweł Janicki

otwarcie

Edward Sielicki i Wiktor Jędrzejec

Paweł Nowak

Ania Ejsmont i Paweł Janicki

Zbyszek Sikora ogląda NetEater: DataTower Janickiego

Stanisław Baj

fot. Jan Mioduszewski

PAWEŁ JANICKI - UPGRADE!Warsaw w 2.0

2009-10-12T15:05:00.000-07:00

OTWARCIE WYSTAWY 03.11.2009 GODZINA 18

2.0 GALERIA, UL. KRAKOWSKIE PRZEDMIEŚCIE 5

kurator wystawy : Upgrade!Warsaw

PAWEŁ JANICKI (1974) – niezależny twórca medialny i producent operujący w domenie muzyki generatywnej, estetyki microsound i kompozycji algorytmicznej, kreujący audiowizualne systemy interaktywne, instalacje i performances. Pracuje z autorskimi, systematycznie rozwijanym narzędziami programowymi i interfejsami. Szczególną rolę w jego działaniach odgrywa pisanie własnego oprogramowania i - szerzej - kreowanie własnych mediów lub sabotowanie istniejących. Wśród jego realizacji znajdują się linearne i interaktywne ścieżki dźwiękowe dla radia, TV, mediów interaktywnych; prace wizualne (m.in. fraktalne animacje 4D oraz szereg czołówek i motion graphics); realizacje interaktywne wymykające się wszelkim przyporządkowaniom, łączące improwizowany dźwięk, programowanie on-the-fly, protokoły komunikacyjne, hacking. Muzyczne projekty Pawła były publikowane w szeregu wydawnictw dokumentujących dokonania europejskiej sceny muzyki eksperymentalnej i elektroakustycznej, ponado ma on na koncie długą listę koperacji z artystami, instytucjami edukacyjnymi (m. inn. z najważniejszymi polskimi wydziałami i kierunkami multimedialnymi uczelni artystycznych, przede wszystkim z Intermediami w Poznaniu), przemysłem.

Paweł jest związany z Centrum Sztuki WRO, aktualnie kieruje Laboratorium WRO, a jego aktywności są skoncentrowane przede wszystkim na aplikacjach sieciowych i dźwiękowych oraz systemach sensorycznych (wśród projektów realizowanych w Laboratorium WRO pod jego kierownictwem znalazł się m.in. Interaktywny Plac Zabaw nagrodzony przez Gazetę Wyborczą nagrodą "Warto"). Był również współzałożycielem i długoletnim członkiem znanego, eksplorującego estetykę lo-fi kolektywu Gameboyzz Orchestra Project. Jego muzyczny net-performance Ping Melody otrzymał w 2004 r. "netarts.org" Grand Prize przyznawaną przez tokijski Uniwersytet Haramachida i nominację do nagrody szwajcarskiego festiwali Viper w Bazylei. Ten i inne projekty Pawła prezentowane były podczas wielu prestiżowych festiwali i wydarzeń poświęconych sztuce współczesnej, m.in. w Ars Electronica Center w Lintz, Transmediale w Berlinie, Centre Pompidou w Paryźu oraz Międzynarodowe Biennale Sztuki Mediów WRO we Wrocławiu.

Wstęp:

Większa część moich inspiracji, a także zainteresowania koncentrują się wokół muzyki, programowania i sieci komunikacyjnych. To triada dość typowa dla sztuki mediów lat 90. Nie sądzę, żebym był jednak niewolnikiem tamtej dekady – powyższa konstatacja jest prostym stwierdzeniem istnienia koincydencji, choć niewątpliwie dorastałem – jako twórca – w tamtym okresie.

Patrząc na rzecz ze współczesnej perspektywy można ciągle dostrzegać wiele interesujących możliwości tkwiących w wymienionych powyżej tematach. Jeśli ktoś poszukuje dla siebie przestrzeni względnie nieobciążonej absurdalnym w sumie przywiązaniem do zaprzeszłych paradygmatów określających rolę i status twórcy czy jego prac – z pewnością poczuje się dobrze właśnie w tym miejscu.

Mam wrażenie, że użyte w pierwszym akapicie słowo "programowanie" może u wielu osób wzbudzać niepokój, zresztą słusznie. Twórcy programujący samodzielnie w jakiejś mierze stanowią oddzielną społeczność, która nieczęsto jest wskazywana przez teoretyków jako realny byt. Programowanie jest w jakiejś mierze czynnością wstydliwą, kłopotliwie odbiegającą od standardowych zachowań w tzw. świecie sztuki. Porzucając w tym miejscu ironię warto stwierdzić, że samodzielne programowanie stanowi wyjątkową technikę twórczą – chodzi nie tyle nawet o warsztat, ile o możliwość wyjścia poza bycie użytkownikem – konsumentem.

Prace na wystawie Upgrade!Warsaw w galerii 2.0:

NetEater: DataTower – instalacja/rzeźba generatywna

(prezentacja premierowa)

NetEater: DataTower skanuje sieć ASP w Warszawie

NetEater: DataTower to instalacja generatywna będąca rozwinięciem sieciowej realizacji (a w zasadzie szkicu) WebEater, którą napisałem na przełomie 2008/2009 roku dla sieciowego magazynu "Obieg". WebEater to prosty applet‑zabawka generujący infograficzną pseudomapę zależności pomiędzy – nieraz pod każdym względem dość odległymi od siebie – wydarzeniami, które z jakiegoś powodu przebiły się do globalnego obiegu informacyjnego (informacje są pobierane przez applet w czasie rzeczywistym z serwisow kilku międzynarodowych agencji prasowych). Również ścieżka dźwiękowa jest generowana na bazie tego samego algorytmu.

Forma instalacji odzwierciedla moje zainteresowanie procesem wymiany danych w globalnej sieci komunikacyjnej traktowanym jako wielowymiarowa przestrzeń, którą można wizualizować i sonifikować w dowolny sposób, ponieważ sama w sobie nie zakłada jakiejkolwiek bezpośrednio obserwowalnej, fizycznej manifestacji. Ten proces – lub przestrzeń – może być strukturowany na wiele różnych sposobów: z pozornego chaosu przesyłanych informacji wyłowić można grupy zależności, które, przetransformowane w jakąś dostępną zmysłowo formę, ukazują fascynującą złożoność i równowagę pomiędzy porządkiem i jego przeciwieństwem.

NetEater: DataTower skanuje sieć w którą jest włączony i przechwytuje ruch danych przez nią przesyłanych (tzw. sniffer); generuje losowo adresy sieciowe; sprawdza ich poprawność i – w miarę możliwości – stara się pobrać z nich jak najwięcej informacji; korzysta z baz danych przechowujących informacje o właścicielach domen (whois); generuje zapytania dla wyszukiwarek sieciowych, itp. – krótko mówiąc: monitoruje sieć, w którą jest włączony.

Uzyskane informacje są prezentowane w formie dynamicznej struktury złożonej z bloków tekstu reprezentujących poszczególne źródła danych. Położenie bloków jest zależne od adresów pomiędzy którymi są one przesyłane – w rezultacie otrzymujemy amorficzną audiowizualną "rzeźbę" odzwierciedlającą aktualną wymianę danych. NetEater: DataTower powstał w pewnej mierze z inspiracji technologiami szpiegostwa elektronicznego – w kontekście artystycznym mówi się o nich eufemistycznie jako o "mediach taktycznych" – tworzonymi przez różnego rodzaju agencje bezpieczeństwa (głównie FBI i CIA, ale zapewne każdy kraj ma na swoim koncie podobne osiągnięcia paranoicznych tajnych "służb"). Skanuje sieć, w której został uruchomiony i oddaje do dyspozycji swojego właściciela strumień danych przesyłanych w tej sieci. Jest więc w jakimś sensie programem "szpiegowskim", jednak struktura audiowizualna, w jaką ujmuje przechwycone informacje jest zależna przede wszystkim od cybergeografii (tras, jakie przebywają pakiety danych, lokalizacji nadawców i odbiorców, itp.), a mniej od semantycznej treści – bardziej interesuje mnie sama przestrzeń wymiany danych, niż poszczególne komunikaty.

20K Leagues Under the Sea (20K Mil Podmorskiej Żeglugi) – instalacja interaktywna

(praca w procesie)

Większa część moich realizacji jest świadomie anarracyjna – nie wynika to z jakiejś szczególnej niechęci do opowiadania historii w ogólności, ale raczej z przeświadczenia, że tzw. digital storytelling nie operuje zwykle interesującymi dla mnie osobiście jakościami (można więc powiedzieć, że sytuacja ta wynika z niskich pobudek). 20K Mil Podmorskiej Żeglugi jako praca stricte narracyjna należy więc do wyjątków.

Na pomysł pracy wpadłem eksperymentując – i w dużej mierze rozczarowując się obcowaniem – z wizualnymi językami programowania. Opisując problem skrótowo można powiedzieć, że tego rodzaju środowiska, popularne wśród kompozytorów i twórców medialnych, niosą ze sobą tyleż możliwości, co ograniczeń - stanowią opozycję dla tradycyjnego oprogramowania o funkcjach wywiedzionych z technik operowania taśmą (a więc czymś skrajnie linearnym, zorientowanym na uporządkowanie w czasie) i zastępują odwołanie do taśmy (linii czasu) architekturą modularną. Ułatwia to tworzenie struktur korzystających z interakcji, ale utrudnia linearne (czasowe) uporządkowanie materiału. Narzędzia oparte o linię czasu cierpią oczywiście na analogiczną chorobę a rebours. Z biegiem czasu ten problem nurtował mnie coraz mocniej, w pewnym momencie postanowiłem napisać własny program – o cechach systemu modularnego i linearnego jednocześnie. Program ten – w wersji eksperymentalnej (bowiem premiera pracy opartej o wersję finalną planowana jest na połowę roku 2011) – stanowi interfejs instalacji.

20K Mil Podmorskiej Żeglugi jest więc interaktywnie kontrolowaną narracją generowaną dzięki specjalnemu oprogramowaniu. Idea podróży morskiej, obecna w tytule i treści pomaga pracy - a raczej opowiadanej w niej historii – funkcjonować w hybrydowym trybie modularno‑linearnym. Pojęcia takie jak wytyczanie kursów, czy żegluga, przeniesione w przestrzeń medialną dostarczają metafor stanowiących „napęd” instalacji: dzięki nim możliwe staje przemierzanie uniwersum instalacji oraz naturalna koegzystencja form narracji linearnej – związanej z czasowymi następstwami zdarzeń – i interaktywnej – związanej głównie ze strukturami modyfikowalnymi poprzez wybory i procesy generatywne.

Wizualną i dźwiękową bazę instalacji stanowią sample z pozostającej w domenie publicznej, nakręconej w 1916 r., reżyserowanej przez Stuarta Patona ekranizacji powieści Julesa Verne'a 20 000 Mil Podmorskiej Żeglugi.

MoCap Study (Studium MoCap) – instalacja interaktywna (kompozycja audiowizualna kontrolowana gesturalnie, dialogicznie)

(prezentacja premierowa)

Studium MoCap (motion capture) to interaktywny instrument w czystej postaci. Instalacja bazuje na autorskim systemie śledzenia ruchu i aplikacji transformującej otrzymane dzięki niemu informacje do postaci audiowizualnej kompozycji. Instalacja bada granicę czytelności komunikacyjnej tego rodzaju aplikacji: tworząc jakąkolwiek instalację interaktywną trzeba odszukać punkt równowagi pomiędzy dwiema skrajnościami: reaktywną bezpośredniością sprzęgu bodziec‑reakcja i graniczącą z samodzielnością (generatywnością) swobodą reakcji systemu wobec działań użytkownika. Położenie tego punktu jest trudne do określenia: metaforyczne interfejsy są dla twórcy często o wiele bardziej interesujące, niż sztywno reaktywne – z drugiej strony metafora musi być jednak metaforą a nie bełkotem.

W przypadku Studium MoCap postanowiłem nie tyle rozwiązać ten problem samodzielnie, ile obarczyć nim odbiorców: tak więc instalacja wykorzystuje dwa symetryczne stanowiska, które umożliwiają odbiorcom przeżycie wspólnego komunikacyjnego doświadczenia bazującego na zaproponowanym przeze mnie środowisku przekształcającym ich ruchy i gestykulację w niepowtarzalny (w sensie dosłownym) audiowizualny utwór.

Biorąc pod uwagę wielkie znaczenie badanego przez instalację zagadnienia dla potencjalnej formy sztuki mediów przyszłości pozostaje mi jedynie życzyć uczestnikom eksperymentu powodzenia.

The Best Of...

(dokumentacje + animacje komputerowe)

Dokumentacja performances, instalacji i innych działań, oraz zestaw prac linearnych (głównie animacji komputerowych). Kooperacje oraz realizacje indywidualne. Krótko mówiąc: przegląd tego, zdarzyło się wcześniej, a co warto zobaczyć raz jeszcze.